kapiteinmartijn-online

Het vijftiende reisverslag

2007-07-09T15:03:00.000+02:00

Home sweet home

Zo, na een jaar feesten werken en varen is er een eind gekomen aan mijn stage.

Afgelopen donderdag 5 juli ben ik in Malaga (Spanje) van boord gegaan. Omdat we pas vrijdag ochtend moesten vliegen zijn we naar een hotel gegaan. Daar zijn we precies een half uurtje geweest, de tijd die nodig was om de koffers binnen te zetten en een hapje te eten. Toen zijn we het Spaanse nachtleven onveilig gaan maken. Dat is wel gelukt, ze hebben het daar nog steeds over ons denk ik.

Vrijdag ochtend veel te vroeg werden we opgehaald en naar het vliegveld gebracht. Vanwaar we via Londen naar huis zijn gevlogen. En om tien over acht ’s avonds kon ik dan naar bijna 5 maanden weer voet op Nederlandse bodem zetten. Nog even wachten op de koffers en toen in een streep door naar het vertrouwde Roosendaal.

Daar aangekomen kon ik me meteen in het feestgedruis storten.

Dat is dus wat ze noemen een warm welkom.

Nu mijn stage afgelopen is ben ik maritiem officier en kan ik gaan genieten van een “welverdiende” vakantie.

De komende jaren zullen jullie me wel weer wat vaker kunnen zien omdat ik voorlopig gezellig thuis blijf. Ik ga weer terug naar Rotterdam om mijn studie te vervolgen aan de hogeschool voor de zeevaart.

IK kan nu terug kijken op een jaar hard werken waarin ik veel nieuwe dingen heb gezien, ervaringen heb opgedaan en mensen heb leren kennen. Ofwel een jaar wat ik voor geen goud had willen missen. Daarom wil ik iedereen, aan boord maar zeker ook thuis bedanken voor alle support die ze me het afgelopen jaar hebben gegeven.

Het veertiende reisverslag

2007-06-27T11:45:00.000+02:00

Weblog update 24-06-2007

Hoi hoi,

Rijst met stokjes

Vanmiddag kwamen we langs Minicoy eiland, een zogenaamd Bounty-eiland. Dus witte stranden, palmbomen en een diep blauwe zee van een graadje of 30. Helaas moeten wij op tijd is Suez zijn dus konden we het alleen vanaf een afstandje bekijken.
De afgelopen twee weken hebben we weer een aantal Chinese havens gezien. Als laatste was vorige week Hong-Kong aan de beurt. Hong-Kong op zondag middag, staat garant voor een mooi middagje weg.
Zodra we vast lagen kwam Seiko-Piet aan boord. Seiko-piet is een klein Chinees mannetje wat horloges verkoop en repareert. Hij zegt zelf dat hij al 43 jaar op onze schepen komt. En gezien z’n leeftijd kan dat best eens kloppen.
Het kwam goed uit dat hij even langs kwam, wat de week ervoor was mijn horloge ermee gestopt. Gelukkig bleek alleen het batterijtje op te zijn.
Terwijl mijn horloge in reparatie was had ik al snel een douche gepakt en was ik klaar om op stap te gaan.
Onze eerste doel was Tshim Sha Tsui (dat spreek je uit zoals je het schrijft geloof ik). Hier moest we wat inkopen doen. Met de metro,die bijna naast het schip stopt is alles in Hong-Kong goed te bereiken.
Nadat de boodschappen waren gedaan zijn we met de Star-Ferry naar Hong-Kong eiland gegaan. Deze Star-Ferry is nog steeds het zelfde bootje als waar de Engelse in hun koloniale tijd mee over werden gezet. Dit is duidelijk te zien, het bootje heeft twee dekken. Boven mochten vroeger de Engelse zitten en beneden was voor het Chinese werkvolk.
Na een tochtje van ongeveer 10 minuten stonden we aan de overkant. Omdat het dorstig weer was hebben we eerst maar eens een terrasje opgezocht om de inwendige mens wat te versterken.
Toen het tegen etenstijd liep zijn we naar Whan Chai gegaan. Dit is een beetje het uitgaanscentrum van Hong-Kong. Daar hebben we wat gegeten. Met stokjes ja, en dat blijft toch lastig rijst eten met stokjes.
Na het eten was het helaas al weer de hoogste tijd om richting de metro te gaan. Er moest ook nog gewerkt worden die nacht. De volgende ochtend zijn we vertrokken uit Hong-Kong.
Nu zijn we weer een week verder, en inmiddels zijn we via Singapore en de straat van Malaca op de Indische oceaan beland. En ja wat doe je dan in het weekend? Een beetje in het zonnetje aan het zwembad liggen.

Groetjes, Martijn

Het dertiende reisverslag

2007-06-17T11:46:00.001+02:00

Pinguïns die niet kunnen vliegen.

Wist je dat er in de grote oceaan pinguïns leven? Nee, ik ook niet, maar toch heb ik ze gezien afgelopen week.

Vanuit de States zijn we via de noordelijke grote oceaan naar het westen gevaren. Halverwege kom je dan lang een groep eilanden. Rond deze eilanden leven een soort van pinguïns in het water. Het zijn hele vreemde beesten, ze drijven met groepen van misschien wel honderd beesten in het water. En als wij er dan aankomen zien ze op het laatste moment het gevaar en besluiten ze weg te vliegen. Na een aantal pogingen om op te stijgen komen ze er achter dat ze helemaal niet kunnen vliegen en duiken ze maar onder water. Zoals ik al zij, hele vreemde beesten. Maargoed, genoeg biologie les voor dit moment.

Vanuit de barre kou in die noordelijke streken zijn we via deTsugaru-Kaikyo passage bij Japan naar de Gele zee gevaren. En daar was de Chinese vissersvloot weer van de partij, en dan moet je goed opletten. Die vissers die kijken namelijk echt nergens na. Ze zitten namelijk allemaal achter het zelfde visje aan en doen er echt alles voor om dat ene visje te pakken te krijgen. Zelfs als dat betekend dat ze ineens op een paar meter voor je over moeten steken. En dat kan best effe schrikken zijn als je met 24 knopen komt aanstormen.

Verder hebben we deze week de maandelijkse brandoefening afgewerkt.

Deze keer stond er een container aan dek in brand. Naast de brandende container stond een andere container vol met Chinees vuurwerk, ofwel paniek al om. Ik was ingedeeld in een van de brandploegen. Omdat het vuur een heftige rookontwikkeling veroorzaakte moesten we eerst ingepakt worden. Hitte bestendig pak aan, zuurstoffles om, brandslang mee en gaan. Door deze snelle actie was het vuur op tijd onder controle en hebben we kunnen voorkomen dat het oversloeg naar het vuurwerk.

Ofwel oefening geslaagd.

Martijn

Het twaalfde reisverslag

2007-06-05T11:26:00.000+02:00

Weblog update 31-05-2007

Over zuigers en voeringen

Zo, dat is al weer een tijdje geleden dat ik jullie een berichte heb gestuurd. Tja sorry, druk, druk, druk, hé.

In mijn vorige berichtje schreef ik dat we onderweg waren vanuit Japan naar de States. Ondertussen zijn we al weer op weg naar China en hebben we de Amerika achter ons gelaten. Zo zit je in de oost enzo in de west, in een weekje tijd vaar je de halve wereld over.

Dit was voorlopig ook het laatste bezoekje van de Nedlloyd Barentsz aan Amerika. Gister kwam er een bericht binnen dat we van dienst gaan veranderen, vanuit China gaan we niet terug naar de States, maar zetten we koers richting het zuiden. Via Shanghai, Hong-Kong en het Suez kanaal gaan we weer terug naar Europa.

De afgelopen week hebben we doorgebracht in de Amerikaanse havens.

Zondagavond kwamen we aan in Los Angeles.

Helaas stonden er deze keer geen wilde stapplannen op het programma, we moesten namelijk een grote reparatie uitvoeren aan de hoofdmotor. De zuiger en de voering van cilinder 10 moesten getrokken worden.

Dat wil zeggen dat het cilinder deksel (de bovenkant van de motor)losgemaakt moet worden, voordat dat kan moeten wel eerst alle leidingen worden verwijdert die over de kop lopen. Als de kop er af is dan kan via de opening die daar ontstaan is de zuiger inclusief de zuigerstang uit de motor worden getakeld. Als de zuiger naast de motor staat kan de cilindervoering worden losgemaakt en uit de motor worden getrokken, deze voering moet als hij uit de motor is gehaald worden opgemeten om te kijken of hij niet is versleten. Als hij schoongemaakt is kan hij dan weer terug de motor in. Ondertussen staat er een reserve zuiger klaar die ook terug geplaatst kan worden. Als dit alles weer op z’n plek zit dan kan het deksel weer worden terug geplaatst en kan de motor weer draaien, als het goed is.

Dit klinkt allemaal betrekkelijk simpel, maar als je bedenkt dat een zuiger een diameter heeft van 1 meter en een hoogte van bijna 5 meter, en dat een voering 9000 Kg weegt dan kun je snappen dat we toch twee volle dagen bezig zijn geweest met deze operatie. Gelukkig was er maandag avond nog wel tijd over om met z’n alle wat te gaan drinken. Omdat het memorial day (soort 4 mei) was in Amerika werd er niet gewerkt in de haven en was iedereen vrij.

Dus met z’n alle in de huur auto en richting het centrum. Daar aangekomen was het even zoeken naar een kroegje waar we naar binnenmochten. Uiteindelijk kwamen we in een discotheek terecht. En nu weet ik ook dat die MTV clips van 50 cent enz niet verzonnen zijn.

Die Amerikanen doen echt zo raar als ze gaan stappen.

Dinsdag middag was de grote test, of we ons werk aan de motor goed hadden gedaan. Gelukkig starten hij in een keer en konden we koers zetten richting San Francisco. Woensdag middag voeren we onder de Golden Gate bridge door en tegen de avond lagen we vast. Helaas was er onderweg van LA naar San Francisco toch nog een leiding gaan lekken die niet goed was terug gezet. Dit moest nog even worden gefikst.

Vanochtend om 4 uur waren ze klaar met laden en konden we losgooien en richting China vertrekken.

Martijn

Het elfde reisverslag

2007-05-23T21:44:00.000+02:00

Een weekje Azië

Zo, dat was weer een kustreis. Vanochtend om half vier zijn we vertrokken uit Yokohama en hebben we koers gezet richting de States.De afgelopen twee weken hebben we 7 haven in drie verschillende landen aangedaan. We begonnen in Dalian (China). Vanuit Dalian zijn we verder de Gele zee (nee, dat water is niet geel, hooguit bruinvan de zooi die erin drijft) op gevaren tot aan Xingang. Xingang is een voorstad van Peking.
In Xingang zijn we naar een soort boulevard geweest waar de lokale Chinees z’n vrije tijd doorbrengt, er stonden wat kermis attracties, je kon er een rondvaart maken en er was een park met allemaal standbeelden van Chinese keizers.
Na Xingang was Qingdao aan de beurt, dit was zaterdag avond, dus dat vroeg om een avondje stappen. Nadat we de taxichauffeur met handenen voeten duidelijk hadden gemaakt waar we naartoe wilde, een plek om een drankje te drinken, konden we op pad. De taxichauffeur bracht ons naar een soort marktpleintje waar allemaal terrasjes en eetstalletjes stonden, en een hoop Chinezen. En die keken hun ogen uit, die zagen volgens mij voor het eerst mensen zonder een gelehuidskleur en spleetoogjes. Gelukkig kwamen we een meisje tegen wat Engels studeerde, die heeft de rest van de avond als tolk geopereerd. En, je kunt zeggen wat je wilt van die Chinezen, maar ze zijn wel gastvrij. Want toen wij daar op dat terrasje zaten kwam de een naar de andere schaal met lekkere hapjes voorbij. Die ons werden aangeboden door de lokale bewoners. En zo werd het een gezellige avond en toen we terug aan boord kwamen kon ik meteen door naar de brug om die klaar te maken voor vertrek.
En zo lieten we China achter ons zetten we koers richting Zuid-Korea. De eerste haven in Korea was Kwangyang. Daar konden we helaas niet weg omdat de hoofdmotor wat aandacht vroeg, en ja dat gaat nu eenmaal alleen als je in de haven ligt.
Dinsdag lagen we in Pusan, de tweede stad en de grootste haven vanKorea. Het was die middag erg lekker weer dus besloot ik er eens met de fiets op uit te trekken. Pusan ligt in een bergachtig gebied, zodra je de haven uitrijdt kun je de bergen in. Dus zo heb ik een tochtje door de bergen gemaakt. Ik ben over de berg gefietst waar Choe Chi-won, een oude Koreaanse keizer heeft gewoond, en volgens de legende zou zijn geest nog steeds op die berg rondspoken. Verder ben ik op de plek geweest waar in 1797 de Engelsen voor het eerst voet op Koreaanse bodem hebben gezet. Jaja, ik heb me verdiept in de lokale cultuur.
Vanuit Pusan zijn we overgestoken naar Japan, waar we twee havens aan de zuid kant hebben aangedaan.
Donderdag lagen we in Nagoya. En zoals het hoort op donderdag, avondstudenten stap avond zijn we nog even weg gegaan. Na even zoeken zijn we in en typische Japans barretje terecht gekomen. En daar viel meteen het grote verschil op tussen Japanners en Chinezen. Want voor je die bar in mocht moest je eerst je schoenen uit doen en kreeg je een vochtig doekje om je handen schoon te maken. Dat is toch wel een heel verschil met China waar het huisvuil gewoon in de goot word gegooid en de etensresten op de grond liggen.
Na Nagoya was Yokohama, een haven vlak naast Tokio als laatste aan de beurt. Daar zijn we vanochtend dus vertrokken. En ondertussen zitten we al weer midden op de oceaan.

Het tiende reisverslag

2007-05-07T20:44:00.000+02:00

Weblog update 4 mei 2006

Schildpaden en dolfijnen

Afgelopen zaterdag heb ik kennis gemaakt met een nieuwe olympische sport, namelijk dekgolf. Men nemen: een dek, het liefst met wat obstakels, een aantal zeelui,sticks, teflon schijven en natuurlijk lekker weer. Dan kun je gaan dekgolven.De bedoeling van dekgolf is dat je met je stick jou schijf in een cirkel weet te slaan of schuiven. Als dit je is gelukt dan ga je door naar de volgende cirkel. De gene die als eerste al de cirkels is gepasseerd heeft gewonnen. Dat klinkt simpel, en euh…… dat is het ook. En als je dan zo’n beetje aan het golven bent op het voorschip zie je nog veel meer als alleen die schijven en cirkels. Zo kwamen we een familie dolfijnen tegen, die besloten een stukje met ons op te zwemmen. Wat een mooie beesten zijn dat. Die dolfijnen presteren het om ons schip wat toch bijna 50 km/h vaart bij te houden, en ondertussen ook nog allerlei gekke kunstjes uit te halen. Even later kwamen we nog een grote zeeschild pad tegen, die daar midden op de oceaan van het zonnetjes aan het genieten was. Zo zie je maar zelfs midden op de oceaan is meer te zien dan alleen water.

We hebben deze week ook de snelheidsmeter gecontroleerd, door middel van het gissen buiten boord. Met deze techniek waren ze in de zeiltijd al in staat om de snelheid van het schip te bepalen.

Bij gissen buiten boord, de naam zegt het al. Gooi je een drijvend voorwerp, in ons geval een leeg bierflesjes (alcohol vrij bierJ),over boord. Dan meet je de tijd die het flesje er over doet om van het voorschip naar het achterschip te drijven. Die tijd deel je dan door de lengte van het schip. Om de proef betrouwbaar te maken gooi je meerdere flesjes. En geloof het of niet, in het midden van de oceaan krijgen wij het voor elkaar om een schilpad te raken die daar toevallig zwom (misschien wel die van zaterdag).

En zo houden we ons zelf, ook tijdens zo’n lange oversteek toch nog lekker bezig. Maar gelukkig is het einde al weer in zicht. Morgen komen we aan bij Dalian (Noord China). Daar gaan we eerst nog vier dagen voor anker omdat we wat te vroeg zijn.

Dalian is het begin van de kustreis, die ons deze keer langs China, Zuid-Korea en Japan zal voeren.

Houdoe, en tot de volgende keer dan maar weer.

Martijn

Het negende reisverslag

2007-04-30T12:17:00.000+02:00

Weblog update 26-04-2007

If you are going to San Francisco

Na Los Angeles hebben we koers gezet richting San Francisco, de stad van de hippies en flower power.
Vrijdag nacht kwamen we aan in San Francisco. Als je vanaf zee aan komt varen dan zie je San Francisco al van verre liggen, door de vele lichtjes. De stad San Francisco is gebouwd op een berg helling die uitkomt in zee. Vanaf het strand gaan er allemaal straatjes die berg op. Bij nacht is dat een heel mooi gezicht,al die verlichte straatjes de berg helling op.
Om in de haven te komen moet je eerst onder de Golden Gate brug door, dit is een hele grote brug die de twee delen van de stad met elkaar verbind. Ook deze brug is ’s nachts helemaal verlicht.
Zaterdag ochtend moest er ondanks dat we voor de kant lagen nog even gewerkt worden, er moest een brandstof pomp worden na gekeken, zodat hij goed draait als we de oceaan oversteek op gaan.
Om een uurtje of drie waren we klaar met dit klusje. Dus konden we de wal op. Bij de haven werden we opgehaald door een taxi die ons naar de stad bracht. Eerst zijn we naar de Fisherman’s wharf gegaan. Dit is de oude haven waar vroeger de stoomschepen aankwamen en vertrokken. Vanuit hier had je ook een mooi uitzicht op Alcatras, de gevangenis in die op een eilandje in de baai van SanFrancisco ligt.
De Fisherman’s wharf kun je een beetje vergelijken met de pier van Schevening, dus hele bosjes met gezellige families die een dagje uit zijn. Allemaal uitgerust met een hamburger, hotdog of een grote beker cola. Nadat we uitgewandeld waren zijn we een drankjes gaan drinken in een kroegje. Want van al dat rond wandelen krijg je toch wel een droge keel.
Toen we weer aangesterkt waren konden we de toer voortzetten, richting downtown San Francisco. En dan kan de flower power in Nederland al wel voorbij zijn. Maar in San Francisco lopen toch nog genoeg verlopen hippies rond, die geloven in love en peace.
Aangekomen in downtown zijn we maar eens een hapje gaan eten in een Engelse pub. Na het eten was het tijd om een taxi op te zoeken die ons weer bij het schip zou gaan afleveren.

En ondertussen zitten we weer op de grote plas richting China.

Martijn

2007-04-30T11:50:00.000+02:00

Op verzoek van Martijn staat hier nog eens het doel van deze weblog.

Hier is ie dan, mijn eigen weblog, eens kijken of we er wat van kunnen gaan maken. Het is de bedoeling dat jullie hier straks alle belevenissen van voor, tijdens en na mijn stage kunnen gaan lezen.

Maar effe in het kort voor de onwetende, die stage: het is de bedoeling dat je als student van de zeevaart school om je opleiding af te ronden 300 dagen op een zeeschip zit. Je krijgt een takenboek mee, en dat dien je in die 300 dagen af te werken.
Vandaar ook dit weblog, zodat alle thuisblijvers toch nog een beetje kunnen meekrijgen wat ik uitspook dat jaar op zee.
Ik ga mijn stage lopen bij Maersk line (het oude P&O Nedlloyd, maar dat mag je niet meer zeggen).

Het achtste reisverslag

2007-04-23T20:39:00.000+02:00

Weblog update 20 april 2007

Welcome in the States

Het is nu vrijdag middag, en we zijn vanochtend vertrokken uit Los Angeles. De afgelopen week heb ik voor het eerst kennis gemaakt met de United States of Amerika. En ik moet zeggen, het is toch niet te vergelijken met Europa of China.

Afgelopen woensdag om vier uur ‘s ochtends liepen we de haven van Los Angeles binnen.

Voor Los Angeles stonden een aantal dingen op het programma, op stap gaan, wat onderhoud aan de hoofdmotor en het aan boord brengen van zo’n tienduizend liter olie in vaten.

Door een lekkage in het olie systeem is er tijdens de oversteek van Japan naar Amerika wat smeerolie verloren gegaan. Om dit weer op te vullen was er in LA nieuwe smeerolie besteld. Die kon helaas alleen geleverd worden in vaten. Dus dat betekende stuk voor stuk al die vaten aan boord hijsen met de kraan. Daar ben ik woensdag het grootste deel van de dag mee bezig geweest.

Amerikanen zijn erg ingesteld op hun auto, en wat voor auto’s. De grootste terrein wagens en limousines. Je zult dan ook niet snel een Amerikaan zien wandelen of fietsen, tenzij het in een sportzaal is,en dan heet het fitness en is het hip.

Om ons een beetje aan te sluiten bij deze Amerikaanse standaard hadden we voor ons verblijf in LA een auto gehuurd. En ja, je wilt natuurlijk niet onder doen voor al die Amerikaanse bakbeesten. Dus het was een grote terrein wagen, met een dikke 4 liter motor, en natuurlijk een automaat.

Dus zodra we klaar waren met het aan boord zetten van de vaten olie, snel douche en op stap. Eerst zijn we langs het verhuur bedrijf gereden, om te regelen dat ik ook mocht rijden, want ja die kans krijg je niet elke dag. Nou, dat was in twee tellen geregeld en we konden op stap. Eerst zijn we over de ocean boulevard gereden, naar Long beach. Long Beach is een wijk van Los Angeles, die, de naam zegt het al, aan het strand ligt.

En daar reden we dan over de ocean boulevard, raampjes open, muziekje aan.

Daarna zijn we naar de locale tapas Spanjaard gegaan om een hapje te eten. Nadat we ons helemaal hadden vol gestopt met de Spaansespecialiteiten zijn we weer verder gegaan. Het plan was om het uitgaansleven van Long Beach eens te gaan verkennen. Maar toen kwam er een probleempje om de hoek kijken, “ID-card please”. In Amerika, het land van de ombegrensde mogelijkheden en waar je met je zestien een auto mag rijden moet je 21 jaar zijn om een kroeg binnen te komen.

Uiteindelijk zijn we na wat rond rijden beland in kroeg in de jachthaven. Dit was niet zomaar een kroeg, maar dit was de kroeg met de meeste soorten bier op de tap te wereld. De bar was een soort cirkel, en heel die cirkel rond was een grote bier tap installatie.

De volgende ochtend moest er weer even gewerkt worden. Die vaten met olie stond nu wel allemaal aan boord, maar die olie moest nog wel in de tank. Want zo’n beetje de hele machine kamer stond vol met groene vaten olie, en dat is toch niet zo heel praktisch. De rest van de ochtend ben ik dus bezig geweest met het overpompen van olie naar de opslag tank.

’s Middags was ik vrij. Dat was dus een mooie gelegenheid om de omgeving eens te gaan verkennen. Dus plattegrond mee, auto mee en gaan. En zo heb ik een beetje rond getoerd langs de huizen van filmsterren en andere rijken der aarde. En ik moet zeggen, die mensen wonen daar niet onaardig, tegen een berg wand aan, met uitzicht op de oceaan. Maar goed zolang ik nog geen beroemde filmster ben zal zo’n huisje er niet in zitten.

Na een paar uur te hebben rond getoerd ben ik terug gegaan naar het schip. Dat was nog even een probleem, want van welke kant was ik nou ook al weer gekomen?

Na even zoeken had ik het schip toch weer gevonden.

’s Avonds moesten we weer afstand doen van onze bolide en vertokken we weer uit Los Angeles om koers te zetten naar die andere grote stad aan de west kust, San Francisco.

Martijn

Het zevende reisverslag

2007-04-16T21:15:00.000+02:00

Weblog update 13 apr. 07

Een week heeft zeven…… euh acht dagen.

Ja, ik geef toe het klinkt een beetje raar, en ik moest ook even wennen aan het idee maar deze week heeft bij ons 8 dagen. Wij hebben twee zaterdagen deze week, hoe zit dat?

Vannacht zijn we over de datum grens heen gevaren, en ik moet zeggen ik heb er niet minder om geslapen. In China, en dus ook bij ons aan boord is het vroeger dan in Nederland, omdat de zon hier eerder opkomt. Maar nu zijn we dus onderweg naar Amerika, daar komt de zon later op dan in Nederland, dus daar is het vroeger.

Dus als je vanuit China naar Amerika vaart dan kom je midden op die plas waterde meridiaan van 180 graden tegen, de achterkant van de aarde zeg maar. Als je daarover heen gaat in oostelijke richting dan vaar je dus terug in de tijd. Om dit tijd verschil te compenseren heb je tijdens de reis een aantal keer een uurklok, dat wil zeggen dat de klok een uur vooruit word gezet. Het probleem is echter dat je dan een dag voorloopt omdat je elke keer de klok een uur vooruit hebt gezet. Om dat goed te maken hebben we twee keer zaterdag. Dus nu hebben we een lekker lang weekend voor de boeg. En dat is natuurlijk mooi meegenomen.

Nu we weer op de oversteek zitten is de rust aan boord ook weer een beetje teruggekeerd na een drukke Aziatische kust reis. Vorige week zondag deden we als laatste Aziatische haven Shimitzu in Japan aan. Hier hebben we maar vier uurtjes gelegen, en we mochten niet van boord af omdat de douane ambtenaar er niet was op zondag. Dus veel heb ik niet gezien van Japan. Maar hij kan wel weer van het lijstje worden afgestreept.

Nadat we uit Shimitzu waren vertrokken is het links af het bochtje om en dan draai je zo de grote oceaan op. En daar varen we nu al ongeveer een week.

Vanochtend was het dichtstbijzijnde land 2800 km van ons vandaan dat was Hawaï. Ik heb nog voorgesteld om even een tussen stop te maken, maar dat zat er helaas niet in.

Nog een paar dagen, en dan komt er voor ons ook weer land in zicht, dan zullen we aankomen in de States. Eerst gaan we naar Los Angeles, om alle containers met speelgoed, computers en mobieltjes uit China te lossen. En dan gaan we door naar Oakland, San Francisco om weer vol geladen te worden.

De groeten aan iedereen thuis, ik ga er weer vandoor.

Tot de volgende keer.

Martijn

Het zesde reisverslag

2007-04-04T17:13:00.000+02:00

Weblog update 3 april 2007

Terwijl in Nederland iedereen met de lente kriebels rondloopt en begint met de voorjaarsschoonmaak zijn wij hier terug geworpen in barre winterse omstandigheden.

We zijn inmiddels aangekomen in het noordelijkste deel van China,bij Xingang een haven iets ten oosten van Peking. En tja hier is het niet zulk lekker weer als bij jullie. Maar nog een paar dagen en dan vertrekken we via Japan naar de States, en daar is het hopelijk beter weer.

Nadat we uit Singapore zijn vertrokken zijn we eerst naar Shanghai gegaan. Na Shanghai zijn we een paar dagen gaan ankeren. Dit was nodig omdat we een paar dagen over hadden tussen het einde van de oude reis, en het begin van de nieuwe reis. Tijdens dit weekend voor anker hebben we nog een paar hoopvolle pogingen gedaan om wat visjes uit het water te vissen. Die pogingen hebben helaas niets opgeleverd, de Chinese visjes hadden niet zo’n zin in een uitstapje. Na een paar dagen te hebben geankerd hebben zijn we vertrokken richting Pusan in Zuid Korea.

Daar kwamen we woensdag avond aan. Het was ondertussen al weer een tijdje geleden dat we op stap waren geweest, dus zodra de boot vastlag effe douche en hop de wal op. Gelukkig was er bij de poort van het haven terrein een bereidwillige taxi chauffeur zo vriendelijk om ons naar de stad te brengen. En binnen no time stonden we op Texasstreet, midden in het centrum van Pusan. Hier hebben we wat gedronken in een van de locale barretjes. En zoals altijd wanneer het gezellig vliegt de tijd, en was het al weertijd om terug te gaan richting de haven.

De afgelopen week was separator week. Een separator is een soort centrifuge waarin de brandstof word gereinigd voordat hij naar de motor gaat. Een heel mooi systeem ,…..als het werkt. En dat was de afgelopen week niet helemaal het geval. Het begon met nummer 2, die was aan z’n draai uren, en moest dus uit elkaar voor groot onderhoud,op zich niks bijzonders. Een paar dagen daarna gaf ook nummer drie door een onverklaarbare rede de geest, patiënt nummer twee. Nu begon het een beetje krapjes te worden, omdat je minimaal twee separatorennodig hebt om voldoende brandstof de reinigen om vol vermogen te kunnen varen. En drie maal is scheepsrecht, dus nummer een stopte erook nog mee. Dus toen zaten helemaal zonder. En dat is toch wel vervelend. Gelukkig zijn we er achter gekomen dat een groot deel van het probleem niet lag aan de apparaten zelf, maar aan het watervoorziening die nodig is om ze hun werk te laten doen. Nadat dit probleem verholpen was draaide nummer een en nummer drie weer als een zonnetje. Alleen wel jammer dat je ze eerst drie keer uit elkaar moet halen en een week verder bent voordat je erachter komt dat het probleem dus helemaal niet in de apparaten zelf zat. Nummer twee is nog even een zorgenkindje, die ligt nog in honderdduizend stukjes in de werkplaats, maar ook dat komt goed.

1 April 2007 was een zwarte dag voor de Nederlandse koopvaardij, die van Maersk dan in ieder geval. Vanaf die dag zijn we officieel droog gelegd. En dan niet in de zin van kom we leggen het schip effe op de kant. Maar we mogen niet langer alcoholische drankjes drinken. En het is geen hele slechte 1 april grap.

Dus voortaan geen koud biertje meer om vijf uur, maar een colatje ofzo en dat is toch effe wennen.

Gister heb ik nog een stukje gefietst. Nee, niet op de hometrainermaar echt buiten, op straat zeg maar. We hebben aan boord twee fietsen staan, gister avond was ik vrij dus ik dacht “laten we eens een stukje gaan fietsen”.

Het enige nadeel is dat Chinese niet helemaal zijn ingesteld op fietsende verkeersdeelnemers. Maar afgezien van een paar boze blikken en toeter concerten is er niks gebeurd.

Oké, ik ga weer eens ophouden met type.

Houdoe, en tot de volgende keer maar weer.

Martijn

Het vijfde reisverslag

2007-03-20T12:17:00.000+01:00

Weblog update 19 maart 2007

Zo, na een druk weekendje in Singapore heb ik weer even tijd kunnen maken om eenstukje te type voor het weblog, want er is weer een hoop gebeurd sinds dat ikvertrokken ben uit Algeciras.
Vanuit Algeciras hebben we koers gezet richting het Suez kanaal. Woensdag avondkwamen we daar aan op de ankerplaats. En dan is het weer het bekend liedje.Oproepen, wachten en op een gegeven moment krijg je dan via de radio te horendat je het anker uit de grond mag trekken en koers mag zetten richting het beginvan het kanaal.
Bij het kanaal aangekomen sluit je aan in de stoet van schepen die met datkonvooi mee gaan. Dan vaar je de hele dag met zo’n 8 á 9 knopen achter jevoorganger aan en aan het eind van de middag komt Suez in zicht, het einde vanhet kanaal. Voor ons betekend dat vlam in de pijp en zo snel mogelijk allelangzame voorgangers voorbij speren richting open zee, time is money.Deze passage van het Suez kanaal is voorlopig de laatste geweest, omdat we opdie nieuwe dienst tussen Azië en Amerika niet meer in deze wateren zullenvertoeven.
Traditioneel is weekend na Suez barbecue tijd, je bent dan in de golf van Aden.Daar pak je dan nog even een mooie avond mee (windstil 28 graden) voordatSuqutrá passeert en de Indische oceaan op draait. Dus vorige week zondag was hetweer raak. Tafels, stoelen, party verlichting en een hoop vlees naar buiten toe,en barbecuen maar. Nadat we uit gebarbecued waren hebben we er een stok kaartenbij gepakt voor een potje poker. Dan ene potje werden er twee, en zo gaat datdan door. En ja dat voel je dan wel maandag ochtend als de wekker gaat.
Maar goed maandag, nieuwe week nieuwe kansen. Voor deze week stond de inspectievan vier water balast tanks op het programma. Balast tanks zijn tanken die in dedubbele wand van het schip zitten, dus tussen de containers in het ruim en dezee. In deze tanken kun je zeewater pompen om het gewicht van de lading tecompenseren. Als ze bijvoorbeeld alleen aan stuurboord containers laden dan zouhet schip scheef komen te liggen, en dat slaapt zo lastig. In dit geval kunnenwe dan aan bakboord wat tanken vullen om de boot “recht te pompen”.
Omdat je er wel zeker van wilt zijn dat deze tanken in goede staat zijn, ze zijnde immers de buitenkant van het schip, en zorgen voor een groot deel van destevigheid, moeten deze tanken af en toen open voor inspectie.
Om te beginnen moet al het water er uit. Als je daar zeker van bent kun jetanken open maken en ventileren. Dat is wel nodig ook, want in die tanken hangteen soort tienvoudige visboer lucht. En dan is het een kwestie van zaklampje meeen naar beneden, en dan maar afwachten wat je tegenkomt.
In ons geval kwamen we een aantal beschadigingen tegen. Omdat die beschadigingenals je ze laat zitten de stevigheid van het schip gaan aantasten moet ditgefikst worden. Daar heb ik me samen met een aantal matrozen de rest van de weekmee bezig gehouden.
Voor het afgelopen weekend stond een bezoekje aan Singapore op het programma.In Singapore moest 2300 ton stookolie worden gebunkerd, zodat we weer tweeweekjes kunnen varen. We hadden alleen de pech dat de boot die de brandstof kwambrengen niet een van de jongste was, zeg maar gewoon een oude bak. En zodoendezijn we heel de middag en avond bezig geweest met het overpompen van de olie. Ende voorgenomen stap plannen werden zo ruw de grond in geboord.
Vanochtend om 5 uur mochten de trossen weer worden los gegooid, en nu zijn weonderweg naar Shanghai. Een reis van ongeveer een week richting het noorden, viade straat van Taiwan.

Houdoe, en doe iedereen de groeten

Martijn

Het vierde reisverslag

2007-03-10T12:01:00.000+01:00

update 8 maart 2007

We flying high

Vrijdag 2 maart, de koffer is weer ingepakt, en iedereen gedaggezegd. Dus klaar voor een nieuwe reis. Nadat ik een weekje thuisheb gezeten voor het regelen van mijn Amerikaanse visum, mag ik mevandaag weer melden op schiphol voor een vlucht naar Spanje, waar ikweer opstap voor het vervolgen van mijn tweede stage reis.

Omdat ik zaterdag ochtend vroeg zou moeten gaan vliegen bleek hethet handigste om vrijdag avond maar gewoon de laatste trein te nemennaar schiphol. Zo gezegd zo gedaan, en om twaalf uur vrijdag nachtheb ik Roosendaal weer voor even vaarwel gezegd. Aangekomen opschiphol kon het lange wachten beginnen,want het zou nog wel eenpaar uur gaan duren voordat ik kon in checken en vliegen. Gelukkighebben ze genoeg barretjes op schiphol die ook ’s nachts versekoffie klaar hebben staan. Dus met een bakje koffie en een filmpjeben ik de nacht wel doorgekomen. Uiteindelijk was het dan toch tijdom met te melden bij de incheck balie. Dit leverde gelukkig geenproblemen op, en even later zat ik op mijn plaats in de airbus A-320 die ons naar Madrid zou brengen. Met een half uurtje vertragingkonden we dan uit eindelijk toch nog het luchtruim kiezen. Tja, endan is het twee uurtjes zitten en voor je het weet sta je in Spanje.

Van Roosendaal heb ik helaas niks meer kunnen zien, want de wolkenwerkte niet echt mee. Aangekomen in Madrid was het nog even rennen,omdat mijn volgende vliegtuig niet van plan was te wachten oppassagiers met vertraging. En dan is zo’n vliegveld toch best groot,maar gelukkig kon ik nog net mee. Binnen Spanje moesten we nog eenklein uurtje vliegen naar Malaga, een plaats aan de Oost kust vanSpanje. Hier werd ik opgewacht door een agent die me naar het schipzou brengen. Vanuit Malaga was het nog twee uurtjes rijden naarAlgeciras, en zo was ik halverwege de middag weer “thuis”.

Je zou wel kunnen zeggen dat ik precies op tijd aankwam aan boord,want er stond net een hele groep klaar om de wal op te gaan. En jawat is er nu lekkerder dan een koud biertje op een Spaans terras inde zon? Dus snel mijn koffer in m’n hut gezet, mijn veel te dikkeNederlandse kleren verwisseld voor een wat zomerse outfit, en wekonden weer op pad.

In Algeciras hebben we wat rond gekeken en een terrasje gepakt, ennatuurlijk tapas gegeten, je bent in Spanje of niet hé. Helaashadden ze in de haven wat harder gewerkt dan de planning was, dustoen moesten we ineens al om tien uur varen. Ik kan je wel zeggendat het best even schrikken is als je nog op het terras zit en danineens de scheepshoorn over het stadje hoort blazen. Dan ben je heelsnel terug aan boord. Daar heb ik op de brug meegelopen met hetvertrek. En toen heb ik toch maar mijn bed opgezocht, want dat roepttoch wel erg hard nadat je zo’n 36 uur in de weer bent geweest.

Zondag ochtend heb ik een rustig brug wachtje gelopen, en ‘s middagsmijn koffer uit gepakt.

Maandag was het weer tijd voor een wissel, en ben ik naar beneden(de machinekamer) gegaan.

En zo zijn we dan weer onderweg, onderweg naar de nieuwe wereld,naar de United States of Amerika.

Maar voor nu de groetjes uit de Mediterrane.

Martijn

Het derde reisverslag

2007-03-07T19:58:00.000+01:00

Weblog update 2 maart 2007

En toen was ie weer thuis

Na een reisje van drie weken ben ik weer in Roosendaal, en nee ze hebben metniet van boord getrapt. Een paar weken geleden kregen we een mailtje binnen datons schip van dienst zou gaan veranderen, en op Amerika zou gaan varen. En waarje bijna alle landen ter wereld zo kunt binnen stappen heb je voor Amerika eersteen visum nodig, en ja dat had ik dus net niet. Vandaar dat ik in Zeebrugge vanboord ben gegaan, en de afgelopen week ben afgereisd naar Amsterdam om een visumte halen op het Amerikaanse consulaat.

Maar voordat ik in Zeebrugge naar huis kon hebben we eerst Southampton nog evenaangedaan. Southampton ligt een aardig stukje land inwaarts, dus dat betekendeeerst drie uur de rivier op varen voordat we konden gaan afmeren. Southamptonheeft dus een behoorlijke container haven, maar daarnaast heeft Southampton ooktwee grote universiteiten. En waar universiteiten zijn, zijn studenten, en waarstudenten zijn kun je goed stappen. Nadat ik eerst nog een maar uur aan dek hadgeholpen met het laden en lossen, heb ik even snel gedouched, mijn stap-pak uitde kast getrokken en ben ik de wal op gegaan met mijn stage genoot.

De taxi chauffeur wist precies waar dat we moesten zijn voor een avondjestappen, dus binnen no time stonden we in het centrum van Southampton. Daar zijnwe de eerst best kroeg naar binnen gegaan. Daar binnen gekomen kregen we meteenwat te drinken in onze handen geduwd, nou dat begint al goed zeg maar. De kroegwas verder helemaal gevuld met studenten, waarvan er één een kroon op had. Nadit welkoms drankje te hebben genuttigd naar de bar gegaan om wat te drinken tebestellen, toen ik geld pakt om te betalen werd ik heel gek aangekeken en vroegde bar mevrouw, “zijn jullie niet voor de verjaardag”, waar op ik zei, “wie iser jarig dan?”. Toen was het heel snel over met de pret, en voor we het wistenstonden we weer op straat. Van de haven bewaker hadden we wat gehoord over eengrote discotheek die er zou moeten zijn. Na wat rondvragen op straat hadden wedeze discotheek gevonden, daar was gelukkig niemand jarig, dus mochten we welbinnen blijven. Hier hebben we ons prima vermaakt, alleen de volgende ochtendhad ik een beetje moeite met uit bed komen.

Na Southampton en Le Havre achter ons te hebben konden we koers zetten richtingZeebrugge, en kon ik mijn koffer weer inpakken voor een weekje vakantie. Eenuurtje nadat we vast lagen in Zeebrugge stond de delegatie uit Roosendaal aanboord, bestaande uit ons pa, ma en Sander. Nadat ik ze een korte rondleidinggegeven had over het schip hebben zijn we in de auto gestapt en op laag vliegsnelheid richting Roosendaal vertrokken. Het was immers wel zaterdag avond. Dusthuis gekomen mijn koffer in de hal gezet, even een hapje gegeten en weer op padgegaan. Nou, en tegen zo avondje Roosendaal, daar kan toch geen Southampton ofHong-Kong tegen op.

Zondag was een dagje relaxten, beetje uitslapen, de papieren voor hetAmerikaanse consult in orde maken en ’s avonds nog even naar Roosendaal.

En maandag was het dan zo ver, om 8 uur met de trein mee naar Amsterdam. Op tijden zonder vertragingen kwam ik aan in Amsterdam, en na wat zoeken en bordjesvolgen is het me zelfs gelukt op het consulaat aan het museum plein te vinden.Bij het consulaat werd ik opgewacht door een agent van Maersk die me door dedrie lagen beveiliging heen looste en de papieren in orde maakte. En toen washet wachten geblazen tot je aan de beurt was. Eerst naar balie 1, je vingerafdrukken afgeven, dan kon je weer gaan zitten. Na weer een uur te hebbengewacht, mocht je naar balie 2 voor het interview (lees verhoor). En als je ditook goed had doorstaan werd het visum toegekend en mocht je naar huis, nadat jeje paspoort daar had achtergelaten.

Tja, en als je dan toch in Amsterdam bent kun je net zo goed nog even de toeristuit gaan hangen.

De rest van de week heb ik gevuld met echt belangrijke dingen zoals het opzoekenvan mensen die je al veel te lang niet hebt gezien. Donderdag hebben we Bredanog even onveilig gemaakt, en dat van die studenten was weer waar, want het wasweer erg gezellig. Zo’n weekje thuis gaat altijd weer veel te snel voorbij, wantvrijdag was het al weer thuis om mijn koffers te pakken, en afscheid te nemenvan iedereen, dus ik zou zeggen;

Houdoe, en tot de volgende keer,

Martijn

Het tweede reisverslag

2007-02-18T11:11:00.000+01:00

Weblog update 17 feb 2007

Ze komen er aan

Terwijl in het Brabantse land het carnavalsfeest in volle gang is koersen wij met een gangetje van zo’n 21 knopen door de Middellandse zee. Pech noemen zedat.

Ik ben nu ondertussen twee weken aan boord, en ben weer aardig gewend aan hetleven op zee.

Deze eerste twee weken heb ik beneden door gebracht, in de machine kamer. De eerste week bestond vooral uit het wegwijs worden in alle leidingen, pompen en afsluiters. De tweede week ben zelfstandig wacht gaan lopen, dat wil zeggen, het bemannen van de machine kamer, en inspelen op alarmen die je krijgt.

Verder heb ik met deze week bezig gehouden met her normale onderhoud, zo heb ik de zoet water maker open gehaald, schoongemaakt en weer in elkaar gezet, en ja hij doet het ook weer.

Donderdag was het Suez kanaal weer eens aan de beurt. Woensdag avond kwamen we aan bij de ankerplaats, nadat we het anker er in hadden gegooid en we ons hadden gemeld kon het grote wachten beginnen. Om zes uur donderdag ochtend konden we weer anker op gaan, en beginnen aan de passage van het kanaal. Dit verliep allemaal zonder al teveel problemen en om zes uur waren we aan de goede kant vanhet kanaal, en kon de vlam weer in de pijp. Helaas dachten meer kapiteins daar zo over, en nu varen we al drie dagen met drie 300 meter lange container schepen naast elkaar door de middellandse zee. En dat kan soms best lastige situatie opleveren, want tegenliggers moeten dan ineens heel er ver aan de kant.

In het weekend doen we het altijd een beetje rustig aan, en omdat het afgelopen weekend toch eigenlijk best lekker weer was, een graadje of 30 in het zonnetje,hebben we het zwembad maar eens opgevuld. En dat is prima uit te houden hoor,beetje in de zon liggen, een drankje drinken zo kom je het weekend wel door.

Helaas is dat nu over, want we zijn hard onderweg naar het koude Europa.

Woensdag zullen we weer voet aan land kunnen zetten in Southhampton, Engeland. Na Engeland steken we het kanaal over een doen we Le Havre in Frankrijk aan. En daarna is Zeebrugge in België aan de beurt.

En ja, het blijft toch zaterdag avond, dus ik ga nog maar even naar de bar, omeen drankje te drinken, op de carnaval zullen we maar zeggen.

Proost

Martijn

Het eerste reisverslag

2007-02-09T21:30:00.000+01:00

Weblog update 06-02-2007

Inslingeren

Inslingeren, zo noemen ze de eerste week aan boord, die week krijg je de kans omte wennen aan je nieuwe boot/huis. Ik ben dus druk bezig met inslingeren op ditmoment. Dat begon maandag al goed door me op m’n eerste werkdag te verslapen.Mijn wekker dacht blijkbaar dat het nog vakantie was.
Mijn reis begon afgelopen vrijdag, op het station van Roosendaal waar ik werduitgezwaaid door het voltallige afscheidscomité. De trein bracht mij rechtstreeks en zonder vertraging naar schiphol, waar het lange wachten begon.Eerst de koffers afgegeven, dat scheelt weer een hoop gesjouw, en toen door dedouane. Dat was geen probleem, nadat ik met zo ongeveer half had moetenuitkleden mocht ik dan toch doorlopen. Nadat we, ik had mijn collega leerlingondertussen ook opgedoken, effe gewacht hadden konden we aan boord van vlucht LH4683, deze Lufthansa vlucht bracht ons naar Frankfurt. En ja opstijgen en over Amsterdam bij nacht vliegen is een mooi gezicht. Na een cola-tje en een half uurtje vliegen waren we in Frankfurt, hier moesten we overstappen op de LH 778,een jumbojet die ons naar Singapore zou vliegen. Ze hadden alleen niet vertelddat je achter de douane moest blijven, dus ja wij gaan effe de benen strekken,je moet immers nog lang genoeg zitten. Dat was ook allemaal geen probleem, totwe weer terug wilde naar het vliegtuig, toen hadden we toch effe uit te leggenhoe het kwam dat we aan de verkeerde kant van de douane stonden, …..euh……tja…..Uiteindelijk mochten we dan toch mee, en konden de lange zit beginnen.
Nadat we waren opgestegen en we allemaal wisten waar de nooduitgangen en zwemvesten zich bevonden kregen we een overheerlijke vliegtuig maaltijd voorgeschoteld. Het enige wat ik van de rest van de nacht heb mee gekregen is mijnbuurvrouw die om het uur uit haar stoel moest om allerlei gekke sprongen temaken. Voor de rest heb ik eigenlijk best lekker geslapen, dat werkt best goed een avondje stappen voordat je moet vliegen.
De volgende ochtend werd ik gewekt door een hele aardige stewardess met eenontbijtje. En nadat ik dat op had was het tijd om de riemen vast te maken en tegaan dalen. Niet veel later stonden we met de koffers en al in de aankomst hal.Maar toen…. geen taxichauffeur te bekennen, dus wij bellen. Hij had zich in de tijd vergist, kan gebeuren. Gelukkig was ie zo ter plaatsen om ons naar hethotel te brengen, het hotel, Albert court, lag midden in het centrum. Dus wehebben snel de koffers binnen gezet, effe een douche gepakt en toen zijn we opstap gegaan. Eerst naar peoples park, daar komen alle lokale Singaporese naartoe om een hapje te eten na het werk. Daar hebben we ook maar wat gegeten, een heerlijke sweet en souer pork, een lokale specialiteit.
Daarna zijn we richting de Orchard Road gegaan, de winkel/uigaans straat vanSingapore. En we hebben ons daar prima vermaakt, (we hebben de crazy hors in deorchard tower ook gevonden ;).
De volgende morgen hebben we niet zo heel veel gedaan, het ontbijt heb ik ook maar even laten schieten. Maar dat was niet zo erg, want dan had ik meer plek omte lunchen. Na de lunch zijn we nog even de stad in gegaan, beetje rond kijken enz. En om 5 uur stond de taxi weer klaar om ons naar het schip te brengen. Na ongeveer een uur door Singapore en Maleisië te hebben geracet kwamen aan bij de Nedlloyd Barentsz. En zoals dat dan gaat, effe voorstellen aan iedereen, je hut verkennen, nou daar kan ik nog in verdwalen zo groot dat die is.
Toen was het eigenlijk al weer bed tijd, want de volgende morgen zouden we aande slag moeten.
Naja, dat aan de slag moeten begon dus effe wat later dan gepland, kan gebeurenzullen we maar zeggen.

Maar goed, ik moet weer eens gaan, tot de volgende keer dan maar.

Martijn

Effe thuis

2007-02-01T10:48:00.000+01:00

Weblog update 31 januari 2007

Zo, dat is weer een tijdje geleden, het is dan ook wel effe een drukke tijd geweest.

Vorige week dinsdag ben ik in Rotterdam van boord gegaan voor een welverdiende vakantie.

En dan kom je thuis, na 5 maanden das best wennen. Opeens kun je gewoon weer gaan staan waar je wilt en doen en laten wat je zelf wilt.

Dat betekend dus bij iedereen “effe langsgaan”, hier een bakkie koffie, daar een pilsje. Nou zo kom je je tijd wel door hoor.

Afgelopen weekend was het ook een drukte van belang, verjaardag vieren, en het Roosendaalse stapleven verkennen.

Woensdag heb ik mezelf nog even lek laten prikken met vaccinaties tegen allerlei enge ziektes, dus ik ben weer helemaal voorbereid op wat er komen gaat.

Aanstaande vrijdag wordt er dan na 2 weken bruut een einde gemaakt aan mijn vakantie. Om 7 uur mag ik verschijnen op schiphol, voor een vlucht via Frankfurt naar Singapore.

In Singapore aangekomen kan ik dan zondag 4 februari opstappen op mijn tweede stageschip, de Nedlloyd Barentsz.

Dit is net als de Maersk Sheerness een containerschip wat vaart voor de rederij Maersk.

De Nedlloyd Barentsz is kleiner en ouder de Maersk Sheerness

Hieronder heb ik wat gegevens van de Nedlloyd Barentsz, voor de geïnteresseerde

Lengte: 278 meter

Breedte: 43 meter

Diepgang: 14,5 meter

Gewicht: 67902

Bouwjaar: 2000

Snelheid: 25,2 knopen

( 45 km/h)

De route die we gaan varen met de Nedlloyd Barentsz is ongeveer gelijk aan de route van de Maersk Sheerness. Dus ook een trade tussen Azie en Europa, het grote verschil is echter dat we in Azie een stuk verder het noorden in gaan tot aan Korea.

Via dit weblog ga ik jullie ook deze reis weer op de hoogte houden van al mijn belevenissen.

Dus ik zou zeggen houdt het in de gaten, en bedankt voor het leuke verlof.

Martijn

Het vijftiende reisverslag

2007-01-16T12:08:00.000+01:00

Weblog update 14-01-2007

Afgelopen week was het weer eens tijd voor een gezellig barbecue, dat wasnamelijk al weer een tijdje geleden. Dinsdag was het dan zo ver. Een graadje of25, een wind van achter in, ideale omstandigheden. Ik had de belangrijke taakcoördinator licht en geluid op me genomen, tja iemand moet het doen hè.
Dus de feestverlichting opgezocht en uit de knoop gehaald (lag nog ergens in dehoek sinds de vorige barbecue. Nadat ik de helft van de lampen had vervangen washij dan klaar voor gebruik.
Een goed feestje is ook niet compleet zonder een lekker stukje muziek, dus dewerkplaats moest het even een dagje zonder cd speler zorgen. De fitter had nogwel speakers die ik kon gebruiken, dus dat was ook geregeld.
En zo waren alle ingrediënten voor de barbecue aanwezig, lekker weer, eenrijkelijk gevuld buffet en voldoende koude drankjes in groene blikjes van eenniet nader te noemen Nederlands merk.

Omdat het altijd kan gebeuren dat iemand per ongeluk, of expres in zee terechtkomt wordt er regelmatig geoefend wat je moet doen als dit gebeurd.
En zo ook dinsdag, omdat er niemand aan boord voor gewillig slachtoffer wildespelen werd een kartonnen doos ingezet als slachtoffer. Het slachtoffer werdover boord gezet, en dan werd er alarm gegeven “man over boord!”.
De bedoeling was dan dat je door middel van de man over boord manoeuvre (deWilliams turn) het schip omkeerde en dan met een boog terug kwam op de positiewaar het slachtoffer over boord was gevallen. Helaas hebben we ons slachtofferniet terug kunnen vinden. Maar of wij de manoeuvre verkeerd hebben uitgevoerd ofdat hij gezonken is, wie zal het zeggen?
De wijze les van deze oefening is in ieder geval dat je op de Maersk Sheernessbeter maar niet te water kan raken, want de kans dat je gevonden word is niet zoheel groot.

Afgelopen zaterdag stond er weer eens een Suez kanaal passage op de planning. Endat is toch weer even een welkome afwisseling naar twee weken alleen maarzeewater. En zelfs met mijn persoontje aan het roer hebben we het er zonderbrokken vanaf gebracht.

En nu dobberen we rustig op de Middellandse zee rond, rustig richting Europa.Als alles een beetje meezit dan zijn we dan volgende week weer in Rotterdam.

Nouja euh,…tot ziens dan maar

Martijn

Het veertiende reisverslag

2007-01-02T16:05:00.000+01:00

Weblog update 02-01-2007

Prettige feestdagen

De feestdagen zijn ook weer achter de rug, ze waren voorbij voordat ik het in degaten had.
Kerstavond om 1 uur kwamen we aan in Yanitian, waar dat we de volgende ochtendom 7 uur weer vertrokken. Dus tijd voor een kerst ontbijtje hadden we niet.Eerst kerst dag hebben we grotendeels drijvend doorgebracht, omdat er nog geenplek was voor ons in de volgende haven, Shekou. Eerst kerst dag om 7 uur ‘savonds was het dan zo ver, we kregen de loods en we konden naar binnen. En zolagen we om 9 uur vast in Shekou. En kerst of niet in Shekou lag nog een klusjeop ons te wachten, we moest nog sludge (afgewerkte olie en brandstof) gaanafgeven, dus zo werd het nog een hele lange eerst kerst dag. En het harde werknog even met z’n alle in de bar een lekker bier…….euh, ik bedoel cola-tjedrinken, tja nieuwe alcohol regels hé.
Tweede kerstdag begon al vroeg omdat we om 5 uur vertokken uit Shekou. Na Shekouwas Xiamin de volgende haven, maar dat ligt een stuk noordelijker, dus daarzouden we pas de volgende dag aankomen. Dus hadden we even de tijd om nog eenklein beetje kerst te vieren, en de kerstman had ons niet overgeslagen dit jaar,hij had voor iedereen een portemonnee achtergelaten, die naar goed Engelsgebruik gevuld was.
En zo is kerst 2006 bijna ongemerkt voorbij gegaan.
Woensdag avond kwamen we aan in Xiamin, en na al die tijd aan boord, wil je ookwel weer eens de benen strekken. Dus hebben we daar de lokale snackbar gigantmet de grote gele M maar even onveilig gemaakt. Daarna hebben we nog wat rondgeshopt.

Na Xiamin en Kaohsiung werd Yantian weer eens met een bezoekje vereerd. Het wastoevallig ook zaterdag avond, dus we konden wel even gaan shoppen. Nadat we uitgeshopt waren was het wel tijd voor de drankje, maar hoe we ook zochten nergenseen normale kroeg te vinden. Dus teleurgesteld een taxi genomen, om da maarterug te gaan naar het schip. En toen kwam de taxi chauffeur met het idee dat ieons wel even naar een leuke club kon brengen, tja waarom niet eej. Het was effeeen uurtje rijden maar dan heb je ook wat, The Rich, een echte R&B club,compleet met rode loper en gouden kettingen, TMF in het echt zeg maar. Niet mijnvoorkeur maar bij gebrek aan beter. Het enige probleem was de uitsmijter, diehad het blijk baar niet zo op Europeanen en was niet echt van plan om ons binnente gaan laten, maar even verhaal halen bij de bedrijfsleider doet wonderen eneven later konden we toch naar binnen, tot groot ongenoegen van die uitsmijter.De muziek keus was even wennen, maar naar een paar biertjes weet je het toch welte waarderen en zo kwam het dat we om 6 uur de volgende ochtend de gangway weerop stommelde, moe maar voldaan. Gelukkig was het zondag, dus nadat we los haddengegooid en koers hadden gezet richting Hong Kong werd het vrij rustig aan boord.

Om 8 uur kwamen we aan in Hong Kong, 8 uur ’s avonds, oudjaars avond Hong Kong,wat doe je dan? Je overal aan trekken, want de hoge heren hadden besloten dat wein Hong Kong voor de oversteek naar Europa nog even een branstof pomp moestengaan vervangen, das pech hebben. En als een race tegen de klok begonnen we aande klus, en kwart voor twaalf kon de laatste bout worden vastgezet. Toen snelomkleden en naar de brug, waar we met z’n alle zouden gaan toasten op het nieuwejaar. En zo werd het 12 uur, en werd het nieuwe jaar ingeluid met knallendekurken en een lange stoot op de scheepshoorn, (een traditie waar alle schepen inde haven aan mee doen, dus dat klonk wel mooi). En terwijl wij ons te goed dedenaan de Champagne ging aan dek het laden en lossen gewoon door. Want oud en nieuwof niet er moet geld worden verdient met die boot.
Even later zaten we in de metro richting Whan Chai, het stap centrum van HongKong, en dan mogen die Chinese misschien niks aan oud en nieuw doen, al debuitenlanders die er wonen (Engelsen, Amerikanen, Australiërs enz) die maken ertoch een mooi feestje van. En zo hebben we het nieuwe jaar stijlvol ingeluid,het was zo gezellig dat de zon al weer hoog in de lucht stond toen we terug aanboord kwamen, even snel een eitje met spek naar binnen werken. Toen moesten weweer aan de slag, want we hadden nog een paar losse onderdelen van debrandstofpomp en die moesten er toch echt nog even op voordat we konden gaanvaren. Ik moet wel zeggen, naar zo’n gezellige nacht, gaat het sleutelen tochnet effe iets minder snel dan normaal. Nadat alles weer in elkaar zat konden wede trossen los gaan gooien.

Omdat het kerstdiner er een beetje bij in was geschoten had Fred zich voornieuwjaar extra uitgesloofd en een 5 sterren diner op tafel getoverd.
En zo hebben we het nieuwe jaar toch nog in stijl ingewijd en zijn we weer op deterugreis richting het koude en natte Nederland.

Jullie allemaal een gelukkig nieuwjaar, en tot de volgende keer maar weer.

Martijn

Gelukkig nieuwjaar.

2006-12-29T10:27:00.000+01:00

Dit kreeg ik net als vele in mijn mailbox van Martijn. Ik denk dat de boodschap duidelijk is.

Het dertiende reisverslag

2006-12-23T11:06:00.000+01:00

Weblog 21-12-06

Colombo, enzo

Het is weer de hoogste tijd dat ik wat van me laat horen, vandaar dat ik maarweer eens achter de computer ben gekropen om een spannend verhaal (of nietnatuurlijk) in elkaar te draaien.

Het is een drukke week geweest, dat begon dit weekend al, toen lagen we inColombo (Sri Lanka, onder India).
We kwamen daar aan op zaterdag ochtend, zo rond een uurtje of tien, een helemooie tijd. We hadden nog een paar kleine onderhoudstaken te doen. Dus overalaan en de vetput in. Na een paar uur zweten waren de spoellucht koelers van dehoofdmotor weer schoon en de condenspotjes leeg. Snel nog effe lunchen enomkleden en toen kon het feest beginnen.
Bij de poort van de terminal stond toevallig een taxi klaar, dus dat was instappen en crossen maar. De taxi heeft ons afgezet bij een of anderwinkelcentrum, want onze eerste missie van die middag was een nieuwe basketbal.Want die oude drijft waarschijnlijk nog ergens tussen Italië en Griekenland.Gelukkig hadden we al snel een sportzaak gevonden, nadat we stevig haddenonderhandelt over de prijs hebben we maar meteen twee ballen mee genomen. Jebent er immers zo weer een kwijt.
Een van mijn collega’s was al een keer eerder in Colombo geweest, en hij wistnog wel een leuk strandcafé, dus wij daar naar toe. De snelste (engevaarlijkste) manier van reizen in Colombo is een tuk-tuk, dat is een soortdriewielig brommertje, waar je met drie man in kunt, en die dan over de stoep,tegen het verkeer in en toeterend je overal naartoe brengt. Omdat we met 6 manwaren hadden we drie tuk-tuk’s nodig. In de eerste zat die collega die hetbarretje wist te vinden. De andere zouden hem volgen. Niet dus, in die druktewaren de achterste 2 de eerste al na 5 minuten uit het oog verloren, en na eenhalf uur gaf de bestuurder dan schoorvoetend toe dat hij toch wel een kleinbeetje verdwaald was. Maargoed wij zijn niet de kwaadste dus heeft ie ons maarergens bij een bar aan het strand afgezet. En toen waren er dus nog maar 4 over,van de 6. Een nette scoren binnen 2 uur tijd. Maar geen zorgen, die ander tweehebben het schip ook weer terug gevonden.
Nadat we een tijdje in dat barretje zaten, begon het tegen etenstijd te lopen,dus besloten we terug te gaan richting het centrum, en daar iets te gaan eten omdaarna het uitgaansleven onveilig te gaan maken. In het centrum waren we zo, jehoeft maar aan de kant van de weg te gaan staan en er komen al twintig tuk-tuk’saangescheurd vanuit alle hoeken en gaten.
Omdat de lokale Srilankaanse keuken ons wat te spannend leek zijn we maar gewoonoud en vertrouwd naar de Mac Donalts gegaan, ja zelfs in Sri Lanka kun je degrote gele M terug vinden.
Nadat we ons buikje hadden vol gegeten zijn we aan de Colombo kroegen tochtbegonnen, je geeft zo’n gast een paar dollar en hij rijd je de hele avond/nachtvan kroeg naar kroeg met z’n tuk-tuk. Perfect dus, zo hebben we ons primavermaakt, en het zou nog lang onrustig blijven in Colombo die nacht.

Toen ik de volgende morgen wakker werd, waren we al weer vertrokken en was ergeen land meer te bekennen. De rest van de zondag hebben we maar doorgebracht,zoals een echte zondag, rustig aan. Aan het eind van de middag hebben we noggebasketbald met de crew, en nu zonder de bal te verliezen.
Omdat we bijna leeg weg zijn gegaan uit Colombo, ben ik het grootste deel van deweek bezig geweest met onderhoudt aan de dekken en luiken. Want daar kom jenormaal zo lastig bij, als het vol staat met containers.

Dinsdag deed zich een ander probleem voor, er lekte water uit de hoofdmotor. Endat is toch niet echt de bedoeling, dus werd besloten dat we in Tanjung Pelepas(Maleisië) het klephuis van de motor af zouden halen om te kijken waar dat watervandaan kwam. En zo gebeurde het dus dat we gister avond na aankomst niet naarbed gingen maar de machinekamer in. Maar na een nacht sleutelen hebben we delekkage gevonden, een gescheurde ring tussen het klephuis en de cilinderkop.

Vanochtend kwam de Emma Maersk de haven in, voor de niet kenners, de Emma Maerskis met een lengte van 396 meter het grootste containerschip ter wereld.
En die Emma Maersk kwam naast ons aan de kade te liggen. Dat is een soort eensmaar nooit meer kans om aan boord te kijken. Dus van die mogelijkheid hebben weeven gebruik gemaakt, en we hebben daar aan boord een rondleiding gekregen vaneen Deense leerling. Ons schip is al geen kleine jongen, maar de Emma Maersk isecht groot. En dan dus groot met de hoofdletter G. Als je daar op de brug staatdan staat je meer dan 60 meter boven de kade. En hun hoofdmotor heeft nog tweecilinders meer dan ons (14 cilinders).

En zo gaat het leventje hier aan boord dus rustig z’n gangetje, en hebben julliebijna kerstvakantie.
Dus…..een hele goede vakantie, en een gezellige kerst.

Martijn

Het Hong kong van Martijn (filmpje).

2006-12-16T23:06:00.000+01:00

Hier zie je het Hong kong wat al maanden wordt geterroriseerd door Martijn en z'n vrienden.

Het twaalfde reisverslag

2006-12-13T20:51:00.000+01:00

11-12-2006
Een Typisch geval van jammer

Het is zondag middag, ergens in de middellandse zee, en terwijl de winter/herfstNederland al aardig in z’n greep heeft is het daar in het zuiden best aardigweer, zeg maar een graadje of 25.
En ja, wat doe je dan, zondag middag, een beetje bijkomend van de afgelopenweek en de vorige avond. Dan besluit je een potje te gaan basketballen, deleerlingen tegen de Filippijnen. Omdat wij niet van plan waren ingemaakt te gaanworden waren we alvast maar wat eerder naar achter gegaan, om nog even los tegooien zeg maar, en dat hebben we ook gedaan, er op los gegooid. Het ging zomooi, de bal werd gegooid, (door een niet nader te noemen persoon), in derichting van een andere persoon (helaas was ik dat). En zoals dat dan wel vakergaat, wordt de bal niet opvangen, nou is dat op zich niet zo erg, was het nietdat ik bij de reling stond en de bal dus: stuiter, stuiter,…….plons in de woestegolven verdween. En toen was de wedstrijd dus al afgelopen nog voor hij wasbegonnen. Nou maar hopen dat de bal de goede kant op drijft en aanspoelt inAfrika, dan hebben die arme kindjes er in ieder geval nog wat aan.
Ongeveer een week eerder, lagen we vast in het altijd gezellige Bremerhaven.Zaterdag avond, voor de kant, dan weet je wel hoe het gaat, Mathijs (mijnbrother in crime) en ik stonden gewassen en geschoren in het stap pak klaar opde kade, voor een mooi avondje stappen, en dat zou het ook zeker worden.Nadat de taxi ons had afgezet in het centrum zijn we eerst maar naar café deFiets gegaan, bijna onze stamkroeg in Bremerhaven. Nadat we daar een paardrankjes hadden gedronken en de dame achter de bar duidelijk maakte dat ze nogmeer te doen had dan alleen gezellig ouwehoeren besloten we om maar eens verderte gaan kijken, wat er nog meer te beleven was.
Na een stukje gelopen te hebben zijn we op goed geluk ergens een kroeg binnengestapt. Toen we die kroeg binnen stapte viel al heel snel op dat er in diekroeg meer mannen waren dan vrouwen, en dat de klederdracht er euh…..anders was,die mensen (mannen) hadden een voorkeur voor strak leer zeg maar.
Maarja, misschien is dat de lokale klederdracht, bedoel we waren in Duitslandeej. Dus wij nemen plaats aan de bar, en bestellen wat te drinken, want van aldat lopen krijg je toch een droge keel. Op het moment dat ik de eerste slok wilnemen van zo’n heerlijk Duits witbiertje zie ik in m’n ooghoeken iets bewegenachter mijn rug, ik kijk om, kijk ik recht in de ogen van een meneer in een tekleine leren broek en met een petje half op z’n hoofd achter mijn rug op een watvreemde manier te dansen.
Ik kijk nog es goed die kroeg rond, en dan pas valt op dat er eigenlijk wel meermannen zo staan de dansen en sjansen. Dan gaat er een lichtje branden, wij zijnin een kroeg beland die zeg maar bestemd is voor mannen en vrouwen met euh… eenandere seksuele interesse, en met de bedoeling die avond zo gezegd eens flink debloementje buiten te zetten.
Hollands als we zijn hebben we eerst ons biertje op gedronken en zijn toen hardweg gerend.
Toen zijn we maar naar een discotheek gegaan, nog steeds alert op dikke Duitsemannen in leren broeken hebben we daar nog effe een paar drankjes gedronken omvan de schrik te bekomen.
De volgende dag konden we gelukkig de trossen losgooien en koers zetten richtinghet veilige Rotterdam.
In Rotterdam was zoals vanouds weer een gezellige drukte, het begon met 30studenten van de zeevaartschool die een rondleiding wilde. Toen die weg warenstond er een hele delegatie familie op de gangway, dat betekende gezellig uiteten in Nederlandse beste truckers restaurant. En toen het eigenlijk al langbedtijd was kwam de Pim en co nog effe langs “tja ik moest eerst nog een toetsmaken”.
En zo werd het de volgende ochtend half 5 voordat al de visite weer op weg wasnaar huis, dat is optimaal gebruik maken van je tijd op Nederlandse bodem.Ondertussen zijn we het Suez kanaal al weer gepasseerd, en hebben we “TheIslamic port of Jeddah” ook al achter ons gelaten.
Als je nog opzoek bent naar een exotische vakantie bestemming, dan zou ik Jeddahniet willen aanraden, die mensen daar hebben namelijk een wat nadere uitleg aanhet woord gast vrij. Zei leggen het uit als vrij blijven van gasten, en dat luktze vrij aardig. Twee soldaten met een geweer dat twee keer zo groot is als zijzelf onderaan de gangway, alle alcohol, en beeldmateriaal met vrouwelijk schoonachter slot en grendel, en als je ook maar een stap naast het schip doet dan hebje zo’n kanon in je maag. “Maar meneer in wil alleen een foto maken”, daar warenze toch niet van gediend.
Oja, en ik ben ondertussen natuurlijk ook nog jarig geweest, bedankt voor allefelicitaties. Aan boord hebben we dat zondag avond gevierd, in de bar onder hetgenot van een hapje en een drankje. De kok had zich maandag (4 dec) ook nogflink uit gesloofd, door een speciale extra grote verjaardag taart te bakken.Dus dat was weer effe genieten.
Nou, dan zou ik zeggen, tot de volgende keer maar weer,

Als ik jullie niet meer spreek, alvast een hele goed kerst en een gelukkignieuwjaar.

Martijn

Het elfde reisverslag

2006-11-26T21:33:00.000+01:00

Weblog 24 november 2006

Storm enz
Op de dag dat in Nederland de verkiezingstrijd z’n hoogte punt heeft berijkthadden wij in de golf van Biscay onze eigen strijd, maar dan met de elementen.
Door een vuiltje boven de Atlantische oceaan waren we tercht gekomen in eenstorm, met een windkracht 8 tot 9, en een lekkere slingering. Het beterezeemansleven dus. En dan kom je om twaalf uur aan tafel voor de lunch, en watkrijg je, een lekkere vette sandwitch bacon and egg’s. Dan moetje wel even tweekeer slikken om alles naar binnen te krijgen en te houden. Maja part of the job.Voordat we op weg zijn gegaan richting Europa hebben we op 6 november Hong Kongnog voor een keer onveilig gemaakt. Samen met een collega naar het GoldenShopping Center geweest, een soort zwarte markt voor alles waar een snoertje aanzit. En voor een prijsje, nou daar kun het gewoon niet voor laten liggen zegmaar. Hij had een hyper modern flat screen nodig, en ik had daar op zich ook weloren naar, dus wij naar die handellaar, beetje praten, beetje zeuren, je kenthet wel. Toen hebben we uiteindelijk best een mooi dealtje kunnen maken. Wijblij met onze strake schermpjes, en die man die had zo effe in een uurtje eenhalf Chinees maandsalaris bij elkaar verdient.
Om het binnenhalen van deze buit te vieren zijn we naar Whan Tsai gegaan, deuitgaansbuurt van Hong Kong, eerst lekker gegeten.
Barbeque pork, ik vraag met alleen nog steeds af of er wel varken op dat bordlag, het zou ook best een Hong Kongse straat hond kunnen zijn, maja who care’s,het was best lekker. Daarna zijn we op jacht gegaan naar een heerlijk helderbiertje, tja want met de nieuwe alcohol regels mag dat niet meer aan boord, dusmoet je wel de wal op.
Na goed zoeken zijn we uiteindelijk terecht gekomen in een Engelse pub, diebeweren alle wereld bieren te schenken, nou ik heb goed gezocht maar er stondtoch echt geen Jupiler tussen. Bij gebrek aan beter dus maar de andere bierengeprobeerd, en ja dat beviel opzich ook best. Dat was best uit te houden, zo opde zondag avond, aan een biertje een beetje van het uitzicht genieten in dedrukste straat van Whan Chai.
Maar aan alle mooie dingen komt het eind zo ook aan deze zondag avond, dus wijin de Taxi en terug naar de boot.
Maandag ochten met een houte hoofd (zoals ze dat aan boord noem, nou, en dat isecht niet fijn) weer op de brug, vertrek Hong Kong.
Na een klein meningsverschilletje met de loods konden we dan toch vertrekken, envier uurtjes latern zaten we op volle zee. Op naar het Suez kanaal.
Afgelopen vrijdag avond kwamen we daar dan uiteindelijk aan, netje optijd envolgens plan. Zaterdag ochtend om zes uur was de loods aan boord en konden weweer aan de gang. En na 1o uur zand en piramides kwam het einde weer in zicht.Voordat we konden gaan opvoeren moesten we nog wel even turbo’s wassen. Toen datgebeurd was kon de vlam in de pijp.
En zo zijn we weer bijna in Europa aan gekomen. Morgen avond liggen we inBremerhaven, dus zaterdag avond+Bremerhaven=even op stap. Dat zal wel weer eenmooi avondje worden.

Nouja jullie allemaal een prettig weekend en de groeten vanuit de Noordzee.

Martijn

Het tiende reisverslag

2006-11-09T22:25:00.000+01:00

6-11-2006

Zo zo, dat is weer even geleden. Dat krijg je he druk druk druk, zo’n Chinesekustreis. Je kent het wel, op de gekste tijden plannen ze een aankomst ofvertrek, dan moet er tussen door ook nog lading worden gelost en geladen. En ja,dan moet je zo af en toe ook nog even de wal op, een beetje van de lokalecultuur proeven zeg maar.
Ik heb mijn eerste echte storm ondertussen ook achter mijn naam staan, toen wevorige week langs de Filippijnen voeren zijn we een tropische cycloon tegengekomen. Cimarone hebben ze haar genoemd. En het was geen kleintje metwindsnelheden van 140 km/h in het centrum. Dat heeft aantal vervelende gevolgen,zoals dat je niet meer normaal aan dek kunt lopen zonder weg gespoeld te wordendoor overkomende golven. De inhoud van je bord soep aat alle kanten op behalvenaar je mond, en de tv’s hebben moeten om op tafel te blijven staan.
Nadat we deze ontberingen hadden doorstaan konden we eindelijk Hong Kong binnenlopen, wat wel weer een welkome afwisseling was.
En ja wat doe je dan? Inderdaad dan ga je je benen eens even lekker strekken.Via het golden shopping center (een zwarte markt voor alles waar een snoer aanzit) kwamen we uiteindelijk aan in de pizza hut, want ja als je niet eet ga jedood, en dat is ook niet zo verstandig.
Nadat de bodem voor die avond gelegd was (een XL pizza is een beste bodem zegmaar) konden we onze tocht vervolgen. Het was toevallig 31 oktober die avond, endat zegt in Nederland misschien niet zo heel veel, maar alle Amerikanen enEngelsen die in Hong Kong wonen die hebben toch wel iets met deze datum, dat isHalloween. Dus dat betekende dat zo ongeveer kroegen waren afgevuld met verkledeen feestende buitenlanders. Tja en wat moet je dan hé. Nadat we ons los haddenkunnen rukken uit het feest gedruis hebben we de taxi gepakt en zijn we teruggegaan naar het schip.
En een paar uur later gaat de telefoon dan weer vrolijk, met de mededeling“goedemorge, we vertrekken over een half uur.
Op deze manier is een week natuurlijk zo voorbij, en zo gebeurde we vanochtendweer het ruime sop hebben gekozen richting Europa, maar voordat we daar zijnhebben we nog wel wat hindernissen te nemen. Zo is onze vriendin Cimarone detyfoon nog niet opgelost, maar ligt ze in braaf te wachten boven de zuid Chinesezee tot wij langs komen, dus dat beloofd nog wel wat vuurwerk de komende dagen.Maar als we dat allemaal doorstaan dan lopen we over een paar weken de Europesehavens weer binnen.
Tot die tijd vermaak ik met hier aan boord nog wel.

Dus tot de volgende keer maar weer.

Martijn

Het negende reisverslag.

2006-11-09T22:18:00.000+01:00

23-10-2006

Toet toet toet toet toet toet toet ………. Toettttttt, 7 keer kort en een keerlang, iedereen zeeman weet wat dat betekend, schip verlaten. Dus iedereen sneldezich met reddingsvest en overlevingspak (uitgepakt en wel ;) naar deverzamelplaats op dek drie aan bakboord. Daar werden de koppen geteld, gelukkig iedereen was er. Er heerste lichte paniek, wat was er gaande en waarom moestenwe het schip verlaten? Het schip bleek zinkende door een lekkende zeewaterinlaatkast in de machinekamer.
De bootsman was ondertussen al begonnen met het loshalen van de sjorringenwaarmee de lifeboat vast zat. En zodra die los waren werd de winch in z’n werkgezet en zakte de lifeboat tot het dekniveau. En als een klas die opschoolreisje gaat stapte iedereen gelate aan boord van de lifeboat. De kapiteinals laatste, en toen kon de afdaling van ruim 10 meter beginnen. Onder onswachte de woeste en kolkende zee. Zodra we het water raakte veranderde de zostevige lijkende reddingsboot in een speelbal van de golven en werden we allekanten op gesmeten. Met de grootste moeten wisten de mannen voor en achter de haken los te maken en zodra dat ze los waren werd de motor gestart en voeren weweg van ons zinkende huis op zee.
En na een kwartiertje varen keerde we weer om, en zetten we weer koers richtingde Maersk Sheerness die rustig aan de kade lag in de haven van Felixstowe inplaats van dat ze zinkende was midden op de oceaan. Het was dan ook maar eenoefening voor het laten zakken en varen met de reddingsboot.Maar dat is al weer ruim een week geleden, en ondertussen hebben we deMiddenlanse zee en het Suez kanaal ook al weer achter ons gelaten en koersen wenu richting India, en dan verder naar Azië.
Terwijl dat bij jullie de winter zo langzaam aan om de hoek komt zetten hebbenwij afgelopen zaterdag bij een temperatuurtje van zo’n 30°C uitgerbreid zittenbarbecuen, ach ja die zee lui hebben het zo slecht he.
En het was weer een succesje, want zo’n barbecue organiseren, daar weten ze inde Filippijnen wel raad mee. Dus dat betekend een dik varken aan het spit, enzoveel eten en drinken dat je jezelf ruimschoots ziek kan eten.
Na al dat harde werken zaterdag avond/nacht was het zondag een dag van eenbeetje bijkomen, met veel goede voornemens om een hoop te doen, waar uiteindelijk niet alles van is uitgevoerd, maargoed morgen is er weer een dag.En zo werd het vanzelf weer maandag, en is er weer een nieuwe week van startgegaan.
Voor mij is het zo ongeveer weer etenstijd geworden, dus dat was het dan weervoor vandaag.

De groeten aan……euh……. Iedereen dan maar

Martijn

Het achtste reisverslag.

2006-11-09T22:03:00.000+01:00

Euro-trip 12-10-06

Nog een paar uurtjes, en dan laten we Europa weer achter ons. Dan zetten we weerkoers richting China, om daar dan over drie weken weer aan te komen.
Zaterdag kwamen we na drie weken op zee te hebben gezeten aan in Bremerhaven,Duitsland. En wat doe je dan? Inderdaad dan ga je even de benen strekken, de walop dus. En het was nog feest ook zaterdag, want Alem, een van de machinistenhier aan boord was jarig. Dan konden we natuurlijk ook niet ongemerkt voorbijlaten gaan.
Dus, zaterdag middag 4 uur stonden wij in ons beste stap pak klaar om te gaan.Terminal bus gebeld en we waren weg. In het centrum van Bremerhaven (nou jacentrum?) aangekomen eerst maar een cafeetje opgezocht om een toost uit tebrengen op de jarige job. Nadat we dus zo’n hele mooie Duitse pul soldaat haddengemaakt zijn we de stad eens gaan verkennen, eens kijken waar de place to be is.Maar voordat we ons in het nachtleven van Bremerhaven zouden gaan storten hebbenwe eerst maar even een hapje gegeten, want ja je kunt niet op stap zonder eengoede bodem. Die bodem hebben we gelegd bij de lokale Italiaan. Daarna zijn wede straat over gestoken, en bij café “de fiets” naar binnen gegaan. We hebbentrouwens maar niet gevraagd hoe ze aan die naam kwamen en waar dat al diefietsen vandaan kwamen die aan de muren en het plafon hingen.
Café de fiets bleek een vrij rustige kroeg te zijn, met een derde handspooltafel, en ja die kun je dan natuurlijk niet ongebruikt laten staan. Dushebben we daar even lekker een stukje gepoold, het is alleen wel jammer dat dieDuitse biertjes de kwaliteit van het poolen niet bevorderen, of zou de keuscheef zijn geweest?
Toen we uit gepoold waren zijn we maar weer eens verder gegaan, kijken wat hetnachtleven nog meer in petto had. Uiteindelijk zijn we in een nachtclub beland,waar ik de naam niet helemaal meer van weet. Maar het was er in ieder geval welgezellig, gezien het feit dat het al weer bijna licht werd toen we naar buitenstapten, je kunt dus niet zeggen dat we de verjaardag niet gevierd hebben.
Zondagochtend was het rustig, een beetje uitslapen en zo. Om een uurtje of 1konden we de trossen los gooien om koers te zetten richting Rotterdam. En devolgende ochtend om half 5 lagen we weer langs de kant in Rotterdam, en vooreven waren we weer thuis in Nederland.
Rotterdam, dat betekend drukte en gezelligheid, iedereen heeft wel familie ofvrienden die even langs willen komen aan boord. En dan moet er in Rotterdam ooknog brandstof worden gebunkerd en eten worden ingeslagen. Vol aan de bak dus,als er dan ook nog twee containers uit de kraan vallen is het plaatje compleets’Middags was het feest, toen stond er een hele delegatie uit Roosendaal op destoep voor een bakje koffie en een praatje. Nadat we eerst uitgebreid hadden bijgekletst (ik ben dus weer helemaal op de hoogte van alle in’s en out’s uitRoosendaal) hebben we een rondje over het schip gelopen. En ja, er is een tijdvan komen en een tijd van gaan, en de tijd van gaan was toen al weer bijnaaangebroken. En daar stond ik dan, helemaal alleen onderaan de gangway terwijlm’n ouders en vrienden weer in de taxi stapten terug naar Roosendaal, ahhhh.
De volgende morgen om 5 uur was het moment van gaan voor ons gekomen, en kondenwe koers zetten richting de overkant van het kanaal, naar Felixstowe, Engeland.Na een rustige oversteek van een paar uurtjes lagen we om 4 uur die middag weervast. En ja wat doe je dan als je een oversteek naar Azië van drie weken in hetvooruitzicht hebt? Inderdaad, dan ga je nog even de wal op zolang het nog kan.Dus stap pak aan en in de taxi naar Felixstowe.
Felixstowe is echt een stad (euh dorp) met potentie, er kan een hele boel. Hetgebeurd alleen niet. Als het lekker weer is zit het strand stamp vol met Engelsestrand toeristen (zeggen ze) maarja die blijven thuis op dinsdag avond inoktober, en dan is het maar een dode boel. Naar goed zoeken hebben we toch eenpub gevonden die wel open bleek te zijn. En ja van al dat zoeken krijg je eendroge keel, dus die hebben we maar even snel doorgesmeerd, en van het een komthet ander, en zo hebben we er nog een mooi avond van gemaakt. Uiteindelijk zijnwe via het zeemanshuis weer terug gegaan. Terug aan boord hebben we nog even eenevaluatie drankje gedaan en toen was het toch echt bedtijd.
Woensdag avond was het dan zo ver, klaar voor vertrek richting Hong-Kong.Trossen los, full ahead en gaan.
En zo hebben we Europa in middels weer achter ons gelaten en is de rust weer eenbeetje teruggekeerd aan boord.

Dan zou ik zeggen, houdoe,……en bedankt

Martijn

Wat foto's van de afgelopen weken.

2006-10-25T22:45:00.000+02:00

We zijn een tijdje geleden bij martijn geweest, en die heeft wat foto's meegegeven.

Hij leeft dus nog. Hieronder zie je een selectie van de foto's per plaats.

Felixstown (22-08-2006)

Suezkanaal (30-08-2006)

Hongkong (12-09-2006)

Hongkong (17-09-2006)

De golf van Biscaiën (04-10-2006)

Het zevende reisverslag

2006-10-03T22:38:00.000+02:00

Weblog 2 oktober 2006

Een dag uit het leven van een zeeman(netje)

Ja, daar was ie weer. Hoe is het er allemaal daar in het kille koude Nederland?Nou, hier in de Mediterrane is het bij een graadje of 27 goed uit te houden.Zaterdag zijn we door het Suez kanaal gegaan. Dat was weer de gebruikelijkeshow, al ging het een stuk soepeler dan op de heen weg. Om 6 konden we het ankerophalen op de zuidelijke ankerplaats in de baai van Suez. En om 4 uur waren weaan het einde van het kanaal (dus in de middellandse zee) en konden we de loodsvan boord schoppen en konden we weer gas gaan geven. Ten minsten dat was hetplan, totdat een lekkend brandstoffilter roet in het eten gooiden. Maargoed naeen uurtje sleutelen zat er een nieuw in en kon de zeereis beginnen. Zaterdagavond hebben we gevierd dat we weer bijna in Europa zijn, dus dat was wel weergezellig.
Zondag was het dus een beetje bijkomen van de vermoeienissen van de vorige avond(euh…… nacht), dus heb ik me maar rustig gehouden. Zondag avond hadden we weerhap aan de tap. Om de kok en de bedienden ook een beetje zondag te gunnen doenwe dan altijd “hap aan de tap”, dan wordt de frituur aangeslingerd en kunnen weonder het genot van een hapje en drankje even bijkletsen.
En toen was het weekend weer voorbij en kon het gewone leven weer beginnen. Maarwat is dat nu eigenlijk, dat gewone leven op zee?
Dat begint op 07:15 met een harde TRING TRING….. (de wekker) en dat betekend dusdat je eruit moet. Even snel een douche pakken en dan naar het ontbijt. Eenbakje koffie een boterhammetje (of twee, of drie, of ……) een sinasappeltje, jekent het wel. Dan is het de hoogste tijd dat er gewerkt gaat worden. En danhangt het af of dat je brugdienst of machinekamer dienst hebt. Als je brugdienst hebt dan ga je naar de brug, en daar krijg je dan van de eerste stuurmante horen wat er voor die ochtend op het programma staat. Dat zijn meestal zakenzoals onderhoudt aan de veiligheidsmiddelen, onderhoudt aan dek (verven ect.) ofhet bijwerken van de kaarten en boekwerken. Als je Machinekamer dienst hebt danga je om acht uur naar de controlekamer, en daar krijg je dan van de tweedemachinist te horen wat er op het programma staat. Dat zijn dan dingen zoals hetreparen van zaken die kapot zijn gegaan, of het periodiek onderhoudt aanmachines, of het controleren van het machinekamer bedrijf (o.a. het controlerenvan drukken en temperaturen in de systemen). Om tien uur is het dan zo ver.
Koffiepauze, effe een bakkie, met wat lekkers natuurlijk. Dat is het mooie vande kok die wij hebben, die zorgt dat er elke ochtend wel iets lekker is voor bijde koffie, dat kan zijn een taart, oliebollen of een appelflap. Dan om half elfweer aan de slag, tot twaalf uur. Dan is het weer mooi geweest voor de ochtend.Snel douche, want ja als je de hele ochtend hebt gewerkt (of aanwezig bentgeweest…) in een machinekamer waar het 35 á 40 graden is dan is dat wel lekker.En dan naar de bar toe. Daar verzamelen alle officieren zich voordat we gaaneten, daar doen we dan even een drankje voordat we aan tafel gaan. Om half eenis het zover, dan gaan we eten. Eerst gaan de junior officieren en leerlingen,de senior officieren komen dan wat later. Na de lunch is het altijd even sneluitbuiken en om 1 uur weer melden. Als je brug dienst hebt betekend dit dat jewacht gaat lopen op de brug tot 5 uur. Wachtlopen is het bemannen van de brug,uitkijk houden, de positie bijhouden, radio contact onderhouden met andereschepen en de wal, dat soort dingen. Als je machinekamer dienst hebt, dan meldje je weer in de controlekamer, en dan wordt daar overlegt wat je gaat doen, ofdat je klaar was met je klus van die morgen of dat je daar nog mee verder moet.Om drie uur in het pick heat, ofwel tijd om thee te drinken. Als machinekamerleerling moet je dan zorgen dat je 10 minuten van te voren zorgt dat je dekoffie en thee klaar zet omdat de bedienden dan slaapt. Na de thee is het dannog even ander half uur buffelen, en om 5 uur gooien we de handdoek in de ring.Dan heb je vrij, meestal ga ik dan een uurtje sporten, hardlopen of basketballenaan dek, of een stukje fietsen. Tegen een uurtje of 6, kwart over zes is het danweer verzamelen in de bar. Waar we dan onder het genot van een lekker (goudgeel)drankje de dag doornemen. En dan om half zeven aan tafel, in de zelfde volgordeals bij de lunch. Na het eten in het altijd nog even uitbuiken met een bakjekoffie. Ja, en dan is er geen ontkomen meer aan, dan is het meestal tijd voortoch maar wat voor school doen, of even e-mailen ofzo. Maargoed, je moet jezelfnatuurlijk niet overwerken, dus als je genoeg hebt gedaan dan is er altijd weliemand in de bar voor een praatje of een goede film, zo kom je die avond weldoor. Zo ziet een dag op zee er uit. Maar net als bij elke regel zijn er eenhoop uitzonderingen, zoals havens, problemen in de machinekamer of zo’n Suezkanaal. Dus zo is eigenlijk geen dag hetzelfde.
En nu zijn we dus volle gas op weg naar Bremerhaven, vrijdag komen we langsNederland, ik zal wel zwaaien. En dan na Bremerhaven komen we maandag naarRotterdam.

Zo, dan ga ik eens even stoppen met type, dan kunnen jullie stoppen met lezen.Tot de volgende keer maar weer.

Martijn

Het zesde reisverslag

2006-09-23T23:06:00.000+02:00

Happy hour
Zo, we zijn weer onderweg naar huis. We hebben afgelopen week Azië definitiefverlaten en we hebben weer koers gezet richting Europa.
En na anderhalve week Aziatische kust is het ook niet vervelend om weer op zeete zitten. Want die kust is hard werken, op allerlei onmogelijke tijden aankomenen vertrekken. En ja, in die havens moet er natuurlijk ook nog even wat lokalecultuur worden meepakt.

Als laatste van de Azië rondreis stond Hong-Kong weer geplant, en ja wat doe jeals je op zondag in Hong-Kong ligt? Natuurlijk dan ga je de wal op. Dus voor detweede keer die week zette ik voet op Hong-Kongse bodem. Het eerste doel van diemiddag was de botenwinkel, een collega had namelijk wat spullen nodig voor zijneigen boot, en die zijn daar en stuk goedkoper dan in Nederland. Nou ja en ikben de beroerdste niet, dus mee naar die winkel. De botenwinkel bleek op hetterrein van de Hong-Kong yacht club te liggen. De Hong-Kong yacht club, is eenclub voor mensen die een boot, en veel geld hebben en die een gewonen jachthavenmaar saai vinden. Die leggen hun boot daar dan neer, en komen dat af en toe eenseen stukje varen. Dus wij naar die winkel toe, een kompas gekocht, en toen warenwe er toch dus ja dan kun je net zo goed even in de yacht club een drankjedrinken. Dus wij een beetje de dure jongen uithangen en daar wat gedronken, wasbest mooi, tot de rekening kwam….
Toen zijn we de stad ingegaan, want het liep ondertussen weer tegen etenstijd,dus tijd voor een smakelijke Chinese hap. Wij daar een restaurant binnen, krijgje een kaart vol met Chinese tekens, tja dus maar wat besteld op de gok, en hetwas nog best lekker. Het was een gerecht met geroosterde eend en rijst. Buitende menu kaart heeft zo’n Chinees restaurant trouwens nog een groot nadeel, zehebben er geen bestek, dus ja wat moet je dan? Inderdaad, rijst met stokjes, ikgeef toe, is even wennen, maar als je niet anders kan dan heb je het vrij snelonder de knie.
Na het eten zijn we nog even wat gaan drinken in een kroeg, waarvan ik de naamniet meer helemaal weer. We kwam daar binnen tijdens het happy hour, dus datkwam mooi uit, 6 bier voor 100 Hongkong dollar, een koopje. En het mooiste wasdat het de hele avond happy hour bleef. Het was zeg maar een happy evening. Enna een hele gezellige avond de metro terug naar de haven genomen. En zelfs indeze gezellige toestand waren we nog sneller terug aan boord dan de vorige keerdat we in Hong-Kong waren, misschien vaker happy hour doen?
Terug aan boord nog even een drankje gedronken, en toen naar bed.
Om drie uur ging de telefoon weer, “brug klaar maken voor vertrek”. En dat vieleven tegen, lekker op stap geweest, lig je net een paar uur lekker in bed, kunje aantreden. Maar goed s’avonds een vent s’ochtends een vent heeft een wijsiemand wel eens gezegd, dus ik naar boven toe. Om vier uur gingen de trossen losen kon de oversteek naar Europa beginnen.

Oke, ik zou zeggen, doe iedereen daar de groeten en zo.

Martijn

Het vijfde reisverslag

2006-09-14T21:41:00.000+02:00

En toen waren we in Azië

Ja, je kent dat wel je gaat een beetje varen. En of dat je dat nu op deb Noordzee, de Atlantische oceaan of de zuid Chinese zee doet, dat verschil merkje niet echt. Tot dat je dan aan komt in Yantian. En er daar dan ineens allemaalvan die people met een gele huid (zo noemen ze dat dan, maar geloof mij diemensen zijn echt niet geel) op de wal staan. Dan besef je eigenlijk pas goh, ikben eigenlijk best ver van huis. Tenminste dat overkwam mij van de week toen wena drie weken oceaan in Yantain aankwamen.

Vorige week zaterdag, we hadden barbecue aan boord, de kok was al een dag bezigmet het voorbereiden van het varken dat op de barbecue zou gaan, en ja wel hoor,moest nog effe wacht lopen tot zes uur en toen was het zover, de fik erin en hetfestijn kon beginnen. Op het derde dek tussen de reddingsboot en de containerswas een gezellig terrasje gebouwd, je kent het wel gezellig, biertje er bij. Danis het al snel goed zeg maar. En zo hebben we ons die avond best vermaakt.Zondag was het rustig aan, een beetje uitslapen, ik had gelukkig vrij gekregenvan de 4 uur s’ochtends wacht.

En zo begon weer een nieuwe week op zee, mijn eerste week in de machinekamer.Dus dat betekende maandag ochtend om 8 uur aantreden. En op zo’n eerste dag kunje dan beginnen met een maken van een plattegrond, welke pomp staat waar en waardienen al die afsluiters voor, dus zo heb ik de hele dag door de machinekamergewandeld met een papiertje en een potloodje. Daarna kon het echte machine kamerwerk beginnen. Mijn eerste project, het overhalen (uit elkaar halen, schoonmakenen terugzetten) van 7 brandstofpompen van hulpmotor drie omdat die vast warengelopen op vervuilde brandstof. Nou en dat is wel een week vullend karwij.Zo is de week verder rustig verlopen. Voor het eerst sinds ik aan boord was eenseffe lekker de benen gestrekt, een lekker stukje hard gelopen, aan dek ja. Gamaar na 335 meter lang en 40 meter breed, dat is een rondje van dik 700 meter.Dat is een hele mooie atletiek baan. En dan kun je ook nog afwisselen om hoog ennaar beneden lopen (op de golven), perfect dus. Zaterdag middag, de vrijezaterdag middag nog wel, het eerste serieuze machinekamer alarm. Een auto shutdown van de hoofdmotor, dat wil zeggen dat er iets zodanig fout is met de motordat hij uit zelf bescherming besluit te stoppen, maar dat betekend dus dat jezonder voortstuwing ligt de drijven op zee. Dus wij naar beneden, wat bleek,twee gescheurde hoge druk brandstofleidingen, en ja zonder brandstof loopt eenmotor toch niet zo lekker. Gelukkig hadden we nog reserve leidingen liggen, dusmet een uurtje of 2 draaide de motor weer en konden wij weer terug naar onsbiertje (wat ondertussen ook niet helemaal koud meer was).
En zondag was het zover, het zat er al een tijdje aan te komen, maar nu kon iker echt niet meer onder uit. Ik had afgesproken dat Ritchy (een Filiep) m’n haarzou gaan knippen, dus ik denk meteen maar grondig, dan zijn we er weer evenvanaf. En kort is dus echt kort, zeg maar bijna scheermesje kaal. Maar goed metdeze temperaturen is dat ook niet vervelend, en het groeit van zelf weer aan(hoop ik).

Maandag avond kwamen we dan weer in de buurt van land, Yantian om precies tezijn, na een hoop gestunt met de loods en de sleepboot lagen we zo rond 7 uurvoor de kant, maar helaas, niet de wal op. Even snel eten en toen moest ikhelpen met cilinder voering inspectie, dit kan namelijk alleen als de motor stilstaat. Wat ga je doen dan? Je opent aan de voorzijde van de motor een deurtjewaardoor je de motor in kunt, je loopt/kruipt dan door de spoelluchtbalk, doorde deze ruimte stroomt de verbrandingslucht van de turbo’s naar de cilindersvoor de verbranding, als je dan in die spoelluchtbalk bent kun je door despoelpoorten van de cilinder kijken naar de binnenkant van de cilinder en hemcontroleren (extreme slijtage of zo). Maar ja het is wel een beetje smerig indie spoelluchtbalk omdat daar als de motor draait lucht doorheen gaat, vermengtmet uitlaatgassen, smeerolie en brandstof. Dus na anderhalf uur werk kon ik dedieselolie uit m’n haar (wat er van over was dan) plukken. En daarna was het telaat om nog weg te gaan, nou schijnt het nachtleven van Yantian ook niet zospectaculair te zijn, ik zal het nog wel eens gaan onderzoeken.

Toen ik s’ochtends wakker werd waren we al weer onderweg richting Hong-Kong,daar kwamen we die middag aan. We lagen om 1 uur voor de kant, kwart over eenstond ik op de kade, samen met Mathijs (andere stagiair) en Daan ( derdestuurman) zouden we Hong Kong onveilig gaan maken. Dus wij naar de metro, jadaar moet je dan wel met Hong Kong dollars betalen, en ze zijn daar niet zogecharmeerd van over de poortjes stappen (nee t’is geen RET Rotterdam, hierstaan echte stoere mannen bij de poortjes). Dus wij braaf opzoek naar eenkaartjes automaat. Maargoed na een uurtje stonden we dan in het oude centrum,hier hebben we eerst maar eens een tijdje rond gekeken, en ja is echt als op tv,kleine straatjes met teveel reclame en opdringerige verkopers. Nadat we onzedorst hadden gestild met een koud biertje (Heineken) en een hapje hadden gegetenzijn we naar Hong Island gegaan, dit is het moderne zaken centrum van Hong Kongmet allerlei moderne hoge design gebouwen. Om 7 uur zijn we terug gegaanrichting de haven, eerst met het pondje over naar oud Hong-Kong, dat was eenspannende onderneming, een klein stoombootje van weet ik hoe oud, helemaal tothet dak afgeladen met chinezen die allemaal tegen elkaar lopen te schreeuwen.Maar we hebben de overkant gehaald, en toen het volgende probleem, waar is hetmetro station. Ik denk dat we wel een uur hebben rond gelopen, en geen mens datEngels spreekt natuurlijk. Uiteindelijk wel gevonden. Dus terug naar de Haven,daar aangekomen het busje gebeld wat ons terug zou brengen naar het schip, watbleek, waren we naar het verkeerde metro station gegaan, dus wij weer verder.Toen we eindelijk het busje hadden gevonden, ging de chauffeur wel eerst evenz’n collega naar huis brengen voordat hij ons kon afzetten, dus hebben weuiteindelijk nog een uur door de straten van Hong-Kong gecrost voordat we terugaan boord waren, een gratis city trip zullen we maar zeggen.

Ik ga er maar weer eens een eindje aan type, ik zou zeggen de groeten uit China,en tot de volgende keer maar weer.

Martijn

Het vierde reisverslag

2006-09-14T21:28:00.000+02:00

Ik heb net mijn eerste verslag voor school afgemaakt, dus dat kan ik Hong Kong op de post, dus dat ligt lekker op schema, je moet wat doen he zo die dagen op zee. Ik heb ondertussen sinds dat we 23 aug uit Felixstowe zijn vertrokken geen voet meer aan land gezet, en ik moet zeggen dat dat wel een beetje begint te kriebelen. Maar goed nog een paar dagen en dan zijn we in China, en dan kunnen we weer even van boord.
Want die oceaan reizen zijn goed voor het taken boek, maar het is ook wel een beetje saai.
Verder ben ik deze week in de machinekamer begonnen, en dat valt niet mee, het is daar binnen zo'n beetje 40 a 45 graden, en dan moet er ook nog gewerkt worden. Nou dan zweet je aardig wat af. En heb vandaag voor de eerste keer hard gelopen. Ja aan boord, ga maar na, 335 meter lang en 40 meter breed, dat is een behoorlijke atheletiek baan. Moet zeggen ging nog best aardig, alleen voorop heb je wel wat veel last van het stampen, dan loop je of stijl omhoog en twee tellen later weer stijl naar beneden. Want nu we zo op de oceaan zitten blijkt dat er toch nog wel beweging in 300 meter staal kan komen, en lig je dus lekker te wiegen in je bedje.
Nouja verder gaat het hier aan boord rustig z'n gangetje, overdag werken dan eten, even een bakje koffie en dan een paar uurtjes takenboeken tot het bedtijd is. We hebben al een aantasl uren klok verschuiven gehad, dat is wel lastig omdat er nu we naar het oosten varen elke keer een uur af gaat, dus dat betekend korte nachten. We zitten nu op een tijdverschil van 6 uur vroeger dan nederland. Dus op dit moment zijn jullie net klaar met de lunch.
Maar goed als we straks terug varen dan hebben we lekker langen nachten.

Ik ga maar weer eens aan de slag, doe iedereen daar de groeten.

Martijn

Het derde reisverslag

2006-09-03T21:17:00.000+02:00

40 graden en het Suez kanaal

Terwijl bij jullie het weer niet echt super is (voor zover ik gehoord heb) hebik van middag bij 40 graden de schoorsteen staan verven, tja verschil moet erwezen.
Wij zijn ondertussen beland in de rode zee, dat is het stukje dat stukje watertussen Afrika en Saudi Arabië, wat het Suez kanaal met de Indische oceaan verbindt. En daar is het warm, en niet een beetje warm maar zeg maar gewoon heet, maar gelukkig is het zwembad afgevuld gister dus dat zorgt voor watverkoeling.

Vorige week zijn we de Middellandse zee opgedraaid, en woensdag zijn weaangekomen bij het Suez kanaal. Nou en dat is echt een verhaal appart.Het Suez kanaal is niet zo breed, dus daar kunnen twee zeeschepen elkaar nietpasseren daarom word er in konvooien door het kanaal gevaren. Een keer per dagvertrekken er twee konvooien, een zuid gaand, vanuit de Middellandse zee en eennoord gaand vanuit rode zee. In het midden heb je dan de Bitter meren, daar gaanalle zuid gaande schepen (die zijn daar eerder) voor anker, de Noord gaandeschepen mogen er dan langs en dan kunnen de zuid gaande schepen verder.Als ik het zo vertel dan denk je, ja logisch, goed concept.Maar dan vergeet je een ding, dit hele circus wordt gecoördineerd doorEgyptenaren, en daar loopt het fout, die mensen zijn daar zeg maar, niet zo heelgoed in.
Het begint dinsdag avond, we komen aan bij Port Said, daar liggen al een hoopschepen voor anker, die allemaal in de loop van de nacht het kanaal in moeten.Dus wij melden ons netjes bij de haven dienst, en krijgen een ligplaats toegewezen. Tot zover geen problemen, we moeten om 21:00 uur contact met zeopnemen en dan krijgen we te horen welke plaats we in het konvooi hebben en hoelaat we gaan vertrekken. Maar dat hebben ze dus tegen alle schepen gezegd, dusom negen uur gaan al die schepen (zo’n 30 stuks) over de radio om info vragen,dat heeft als resultaat een hoop geschreeuw en niemand die weet wat ie wilweten. Uiteindelijk toch te horen gekregen dat we als nummer 6 zullenvertrekken, en dat we rond 00:00 zullen vertrekken.
Dus ik naar bed, nog effe een paar uurtjes slaap meepakken. Om 03:00 gaat detelefoon, of ik naar de brug wil komen, we gaan weg, Nou ja dat zijden ze, omhalf vijf krijgen we dan toestemming om het anker op te halen. En ja wat je danziet, 30 zeeschepen, variërend van 25 tot 350 meter die met z’n alle een kanaal in moeten, en het liefst ook allemaal tegelijk. Een grote chaos dus. Onderwegnaar het kanaal komen er nog een aantal bootjes langszij, met een loods, een medische inspecteur, een technische controleur, en de scheepsagent. Die komen dan met kleine bootjes langs zij, en gaan dan via de loopplank aan boord, en diewillen dan een stempelen dan gaan ze weer. Maar niet voordat ze een slofsigaretten hebben gekregen, anders blijven ze nog effe en dan gaan ze ineensalles heel grondig inspecteren voordat je het kanaal op mag. Een grote komediedus.
Als de sigaretten zijn uitgedeeld vertrekken deze instanties weer op de zelfde manier als dat ze gekomen zijn. En dan stelt het varen op het kanaal niet zoheel veel meer voor, gewoon achter je voorganger aan, kijk je naar links dan zieje woestijn, en kijk je naar echts dan zie je ….euh………ook woestijn, met af entoe een stukje van de nijl delta. Dan halverwege komen de Bitter meren, daarmoesten we voor anker, en moesten we wachten op het noord gaande konvooi. Wehebben dan al een flinke vertraging, omdat ze voorop het konvooi eenboorplatform hadden gezet, dat door sleper werd voortgetrokken met een snelheidvan zo’n 10 km per uur.
Nou om 1900 uur kunnen we dan weer anker op, en kunnen we de reis gaan afmaken.En om 11 uur komen we dan bij Seuz aan, met zo’n 8 uur vertraging. En wat hebbenwe hiervan geleerd? Dat je bij Egyptenaren vooral ja en amen moet zeggen (datgaat het snelste) en dat alles wat wij logische zouden vinden in hun ogenvolstrekte onmogelijk is.
In Suez zijn de kapitein en de eerste stuurman afgelost, en toen die van boordwaren konden we dan weer eens het gas open gooien en met zo’n 22 knopen koerszetten richting de roden zee.

En daar zijn we ondertussen aangekomen, om precies te zijn zitten we nu in degolf van Aden. Op dit moment is het zaterdag, en voor vanavond staat er eenbarbecue geplant. En dat hoef je tegen die Filippijnse kok maar een keer tezegen, die heet een compleet varken uit de voorraad getrokken, en toen ik net inde kombuis kwam voor m’n ontbijt zat er een stalen pin van voor naar achter doorhet varken en hing ie al lekker boven de gril te draaien.
Jullie zijn denk ik weer helemaal op de hoogte, ik ga effe koffie drinken, wantterwijl jullie net uit bed komen, of nog niet is het bij ons al weer 10 uur.Dan wens ik jullie een heel goed weekend, veel plezier vanavond,

enne…..Proost hé

Martijn

Het tweede reisverslag

2006-09-03T21:13:00.000+02:00

Nou wij liggen op dit moment voor anker voor de kust van port Said (het begin van het seuz kanaal). Dat is echt het bizarste wat ik deze reis heb gezien. Het kanaal is namelijk te smal voor twee richtingen. Dus er is nu een konvooi vanuit het zuiden naar het noorden aan het gaan, en wij gaan vanacht om 0000 uur weg, dan gaan we dus met een heel konvooi schepen (die nu allemaal voor anker liggen naast ons) zuidgaand het kanaal op, dan kunnen we halverwegen elkaar passeren. Maar het is echt chaos want iedereen wil over de radio dingen tegen elkaar zeggen en iedereen wil vooraan liggen zodat ze als eerste in het konvooi zitten. Dus een beetje appart.

Nouja voor de rest mijn eerste echte zeereis zit er op. We hebben nu een week op zee gezeten. In suez gaan we niet de wal op, en ook Shekou is geschrapt. Dus dat betekend dat we pas over twee weken in Hong Kong van boord af kunnen.

Hoe is het leven verder in Roosendaal? Ik hoorde dat jullie niet zulk lekker weer hebben als wij (30 graden en een blauwe hemel).

Martijn

Het eerste reisverslag

2006-09-03T20:54:00.000+02:00

Hallo Roosendaal (en de rest van Nederland natuurlijk)

Zo de eerste week van mijn zeevarende carriÃ¨re zit er bijna op, en het was een week met vallen en opstaan, hoogte en diepte punten. Zo heb ik geleerd dat je nooit de kijker van de kapitein onder zijn neus vandaan mag pakken en hem dan ergens anders weg zetten en niet leggen. Je kent het wel een beginners foutje.

Maandag 21-08-2006
Maar goed, maandag ochtend. Nadat ik door het afscheidscomitÃ© was weg gestuurd eindelijk richting Rotterdam gegaan. Daar aangekomen bleek het nog een heel geregel om bij het schip te komen, laat staan aan boord te geraken. Nadat alle paspoorten waren gecontroleerd en er een taxibusje was volgeladen konden we dan aan boord stappen. Daar is effe een praatje gemaakt met de kapitein en mijn mentor. Toen hebben we even een korte rondleiding door het schip gemaakt. Voor de uitgebreide tour hadden we geen tijd omdat de kok al weer met het eten stond te wachten. Nadat we hadden gegeten was de tijd aan gebroken voor het grote afscheid nemen. Maar ja er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Toen eerst mijn hut maar eens even gaan inrichting, er moest immers nog een kalender worden opgehangen. Toen mijn hut was verandert in een ware party place ben ik maar es op verkenning uit gegaan, hoe groot is die boot nu eigenlijk? Met wie zit ik hier aan boord? Dat soort dingen, nou voor ik het wist stond ik met een overall en een beladingschema aan dek containers te controleren. Maar goed zo was de middag dus aardig snel voor bij. Om half zes moest ik voor eten want om zeven uur zou de loods aan boord komen en zouden we gaan vertrekken, voor die tijd aan mij de schone taak om de brug reisklaar te maken. En daar sta je dan, een paar uur aan boord, een brug van dik 40 meter breed, Â“maak maar klaar voor vertrekÂ”, Â“okeÂ”. Gelukkig kreeg ik wat hulp van Daan, de MO3 hier aan boord. Zeven uur, loods aan boord trossen los en gaan. Onderweg op de nieuwe waterweg> nog even kunnen zwaaien naar Don, die met het HAL cruise schip de Rotterdam voorbij kwam varen. Verder was maandag avond niet zo heel spannend omdat we even buiten de aanloop van Rotterdam ten anker zijn gegaan. We konden namelijk pas dinsdag avond in Felixstowe terecht, dus had het geen zin om al meteen koers te> gaan zetten richting Engeland, want met een dienstsnelheid van dik 25 knopen ben je zo aan de overkant.

Dinsdag 22-08-2006
Mijn eerste echte werkdag, om kwart voor vier (ja dat lees je goed ja) gepord en om 4 uur op de brug voor mijn eerste wacht, samen met Gerit de MO1, die voor mij stage mentor speelt. Maar a we lagen voor anker dus echt een spannende wacht was het niet. Dus maar begonnen met het o zo ellendige takenboek. Om acht uur was het einde wacht. Na een snel ontbijt toch nog maar effe terug naar bed gegaan, het was aardig laat gister en dan doet 4 uur toch wel erg pijn. Om 12 uur eruit, naar de bar, dat is een heel mooi gebruik, voor het eten even met zÂ’n alle naar de bar, en geloof me Maersk droog gelegd? Echt niet. Na het eten toch maar even verder gegaan aan de familairisatie (leer je schip kennen). En zo werd het avond, om 4 uur zouden we anker op gaan zodat we rond 7 uur bij de loods in Felixstowe zouden zijn. Om half 9 lagen we in Felixstowe voor de kant. En wat doe je dan als verse leerling? Inderdaad je gaat de wal op, nou dat hadden we beter niet kunnen doen, want het enige wat ze daar hebben zijn fabrieken en zeurende Engelse. Dus maar weer terug gegaan, en toen heb ik noodgedwongen in de bar nog maar een biertje gedaan.

Woensdag 23-08-2006
Nadat ik me voor de eerste ( en waarschijnlijk niet de laatste keer) verslapen had, Â“het was gezellig gister avondÂ” kwam ik bijna een uur te laat aan dek. Ik vind nog steeds dat het de schuld is van mÂ’n wekker, want die was niet af gegaan. We zouden in Felixstowe buiten een hele berg containers ook nog twee full size jachten gaan laden op het achterdek, deze speeltjes van 3,5 miljoen pond per stuk kwam rond 10 uur lang zij en zouden dan met de wal kranen aan boord worden gezet, en jawel ik mocht (had geen keus) dat gaan coÃ¶rdineren. Nou ik weet niet of je wel eens hebt geprobeerd om iets uit te leggen aan een Engelse haven arbeider, nou niet doen want die mensen zijn een partij simpel, en je verstaat ze toch niet met dat dialect. Ik was de rest van de dag wel onder de pannen. Om 10 uur moest ik me weer melden op de brug, brug klaar maken voor vertrek, bakje koffie zetten voor de loods, je kent het wel. En zo de hele avond op de brug bezig geweest, beetje positietjes in de kaart zetten enz.

Donderdag 24-08-2006
De eerste echte zeedag, omdat het gister, ik bedoel vanochtend een beetje laat was geworden voor dat we het Engels kanaal uit waren hoefde ik niet om 4 uur te beginnen, maar gelukkig pas om 8 uur. De acht-twaalf wacht met Daan mee gelopen. Rustig aan. Na de lunch beetje aan het takenboek gewerkt, en om 4 uur weer op wacht met de kapitein, en dan denk je dat je heel wat bent als je drie jaar op school hebt gezeten. Tot dat die kapitein begint over LMT en azimutjes nemen. Dus na het eten maar snel naar mijn hut gegaan, me zelf eens effe achter de oren gekrabd en die avond studie boeken in plaats van een potje bier in de bar.

Vrijdag 25-08-2006
Tja vandaag, Om vier uur gepord, yes een kwartier langer kunnen slapen. Naar de brug. Samen met Gerit nog eens naar dat azimut (peilen van een ster of de zon) gekeken, dat komt nu wel goed hoop ik. Om een uurtje of 6 moesten we de kapitein uit bed bellen, door mist was dus danig afgenomen dat we onze eigen mast niet eens meer konden zien (250 meter). Dus na overleg met de kapitein het gas eraf en met aangepast snelheid verder langs Spanje. Verder heb ik vandaag voor het eerst dolfijnen in het wild gezien, was echt vet ze, zwommen een hele tijd mee> door onze hekgolf, had helaas geen fototoestel bij, maar volgende keer wel hoop ik. Na de wacht maar naar mijn hut gegaan, beetjes gestudeerd, om 10 uur koffie en nu zit ik hier te typen.

Dus ja zo is mijn eerste week verlopen, zoals je hebt kunnen lezen een aardig drukke week. Het scheepsleven bevalt me verder wel, twee keer per dag warm eten (lunch is ook een soort warm eten, met bv een omlet, loempiaÂ’s ect), bediening aan die je eten naar de tafel brengt en alles weer opruimt, en een bar een dek onder mijn hut. We zitten op dit moment ongeveer ter hoogte van de straat van Gibraltar, als het goed is gaan we morgen via de middellandse zee verder naar Port Said, het begin van het Sues Kanaal, daar zullen we niet aan de wal gaan, en door het wegvallen van de tussenstop Sekou betekend dat we pas weer in Hong-Kong van boord af kunnen.

OkÃ©, dat was het wel weer, als je nog mooie verhalen hebt dan hoor ik dat graag, mail kunnen je altijd sturen naar mijn scheepsemail adres.

Martijn

VERTROKKEN!!!

2006-08-21T20:16:00.000+02:00

Vanaf nu neem ik (Sander Bakx) het roer op deze weblog over. Dit is omdat Martijn weg is. Maandagavond om 19.30 uur vertrok zijn schip naar de eerste haven, Felixstowe (Engeland). We zijn hem afgelopen maandag met de hele familie gaan wegbrengen, dus dat was weer een show daar in de haven. Maar voor we in de haven waren aangekomen, was er op de fluwijnberg alweer heel wat te beleven, want er stond om een uur of 8 vanochtend al een hele delegatie van pivo's voor de deur om Martijn nog even uit te zwaaien. Toen we eindelijk weg waren (tegen dat Martijn afscheid had genomen...) gingen we op weg naar de haven en kwamen we uiteindelijk via de taxi bij het schip. Martijn kreeg toen als eerste zijn hut.

Toen we op de gang van martijn zijn hut kwamen zagen we als eerste een hele installatie voor brand enzo tegenover Martijn's hut hangen, dus die zit veilig.

We hadden de hut zo gevonden, kon niet missen...

Hieronder zie je foto's van de hut van martijn.

Zoals elke hut heeft deze hut ook een mooi uitzicht over het schip...

Dat het schip van Martijn lang is kun je wel zien, aan de gangen die door het schip lopen...

Voor de rest heb ik nog een paar foto's genomen vanaf het zevende dek, dit is de hoogte van de brug.

Net als elk schip, heeft de Sheerness ook een reddingsboot, dus dat zit ook wel goed.

We wilden het schip ook nog even uitzwaaien, maar omdat de vertrektijd toen nog niet vast stond, konden we daar niet op wachten. We zijn toen maar weggegaan en nu is het maar afwachten wat Martijn verder nog te vertellen heeft over zijn avonturen aan boord. Alle mailtjes die Martijn van zijn avonturen stuurt post ik op de weblog. Alle reacties die iedereen geeft onder comments stuur ik door naar Martijn, dus dat gaat allemaal goed komen.

Sander

Inpakken en wegwezen

2006-08-20T20:27:00.000+02:00

Zo, m'n koffertje staat klaar. Het was effe zweten maar alles zit er in, en ja hij kon zelfs nog dicht. Dus dat valt nog niet tegen. Nog een paar uurtjes en dan is het zo ver, om 10 uur met de koffie mag ik melden aan boord en dan om drie uur gaan we vertrekken uit Rotterdam. En moet ik jullie gezelligheid voor 5 maanden gaan missen.

Het afgelopen weekend was er een die we nog lang zullen onthouden, carnaval was er niks bij. Het begon allemaal vrijdag avond. De laatste keer Pivo's draaien. Omdat ze zich op scouting afvroegen of dat ik geen last zou gaan hebben van zeeziekten was er besloten om mij aan een grondige test te gaan onderwerpen. Er werd een vlot gepioniert en daarmee zouden we de altijd woeste sloot achter het HK gaan oversteken. Op een paar natte voeten na is dat gelukt, dus je zou kunnen zeggen dat ik door deze eerste test heen ben. Nadat alle bende was opgeruimt kwam er zo'n mooi geel kratje boven tafel en werd de karakoke set erbij gepakt, en het zou nog lang onrustig blijven op de Lavadijk.
En zo werdt het dus ongemerkt zaterdag ochtend, met een klein katertje van de voorgaande avond en een hoop goede moet weer op naar scouting, voor de opening van het seizoen door middel van de fotokijkdag. Een hele gezellige dag gehad en van iedereen op scouting afscheid kunnen nemen. Toen vlug naar huis, effe eten en douche want de volgende verplichting stond al weer te trappellen, met de mannen van hetbierisop.nl opstap. Bestemming voor die avond: dicotheek T'Fortuin in de Meer (België). Het was verzamelen bij Pim, toen iedereen daar was aangekomen nam Pim het woord, en na een zeer mooie speech kreeg ik de orginele en unieke hetbierisop&Pivo verjaardagskalender, zodat ik jullie verjaardagen niet kan gaan vergeten. Nogmaals bedankt voor dit mooie en toepasselijke cadeau. En ja als het gezellig is vliegt de tijd en zo werd het half elf en kwamen er twee full size taxibusjes de Florahoven opdraaien. Dus toen iedereen was ingestapt en de buurvrouw weer een beetje was gekalmeerd konden we op pad, effe een stukje rijden naar Bels. In T'Fortuin was het beach party dus wij allemaal versierd door het vrouwtje bij de ingang (met een bloemenkrans). Toen kon het feest echt gaan beginnen. En het was een mooi evenement. En zoals het meestal gaat met mooie evenementen; die gaan altijd zo snel voorbij. En voor dat we het in de gaten hadden was het 4 uur en stond de taxi-fileweer klaar om ons naar Roosendaal en omstreken te rijden.

Zondag was de dag waarop de wonden werden geheeld van dit zware weekend, lekker rustig aan de spullen bij elkaar zoeken en het koffertje pakken.

En zo ben ik nu dus klaar om weg te gaan, maar voor ik weg kan moet ik nog een ding doen, iedereen waarvan ik niet persoonlijk afscheid heb kunnen nemen wil ik via deze weg toch nog even de groeten doen. En bedanken voor het dit super gave weekend.
Nouja ik hoop jullie allemaal weer te kunnen begroeten over een maand of 5, tot die tijd zul je het moeten doen met dit weblog.

Ik zou willen zeggen,

Houdoe, en bedankt

De laatse week in het Roosendaalse

2006-08-13T11:44:00.000+02:00

Ja, nog een week. Dan mag ik weg. Het begint nu al echt te lijken. Op het kaartje hier boven kun je zien hoe mijn eerste reis eruit gaat zien.

Hier naast zie je nog een foto van de Maersk Sana, dat is een zusterschip van de Maersk Sheerness waar ik op kom te varen.

Nou ja verder heb ik op dit moment geloof ik niet zo heel veel nieuws. Dus ga ik maar ophouden met type en nog een beetje van de zondag middag genieten (lees: niet veel uitvoeren).

Houdoe, en tot de volgende keer, Martijn

Daar was ik weer

2006-07-24T21:17:00.000+02:00

Het is weer een tijdje geleden dat ik wat van met heb laten horen, en er is een hoop gebeurt in die tijd. Ben inmiddels weer terug van de camping, waar ik een aantal weken heb gewerkt. Iedereen daar heel erg bedankt voor de leuke tijd, was altijd feest, voor, na en tijdens het werken. En bedankt voor het toepasselijke afscheidscadeau, kreeg namelijk de “zeeman’s starterset” bestaande uit een trekker, een dweil en pillen tegen de zeeziekten.

Verder heb ik een paar weken geleden de “oprot-party” van Sander gehad, die drijft nu als het goed is ergens tussen de ijsbergen in Alaska. Maar dat was een erg mooi feestje daar in Gouda.

Maar even terug in de tijd, heb mijn diploma’s/cijferlijsten op gehaald op school, dat was een gezellige happening, en meteen de gelegenheid om de leraren nog eens te bedanken en alle klasgenoten een goede reis te wensen.

Vorige week heb ik mijn medische keuring gehad, en die heb ik wonder boven wonder helemaal goed doorstaan, ze hebben niks kunnen vinden dat niet door de beugel kon. Ben daar meteen helemaal plat gespoten tegen allerlei enge ziektes. Dus wat dat betreft ben ik er helemaal klaar voor.

Maar voor dat ik weg ga heb ik nog een belangrijk ding te doen, effe lekker een week op vakantie, naar Tsjechië om precies te zijn. Daar ga ik met de vrienden van scouting een week lang de boel onveilig maken. Dus daar heb ik wel erg veel zin in, dat wordt vast weer een legendarische week. Jullie krijgen de foto’s nog wel te zien, als ze het tonen waard zijn.

Naja dit was het wel weer voor dit moment, er rest mij alleen nog om iedereen die nog niet op vakantie is geweest een goede vakantie te wensen en iedereen die al wel is geweest, welkom terug thuis.

Martijn

Eerste stap richting stage

2006-06-03T13:51:00.000+02:00

Hier is ie dan, mijn eigen weblog, eens kijken of we er wat van kunnen gaan maken. Het is de bedoeling dat jullie hier straks alle belevenissen van voor, tijdens en na mijn stage kunnen gaan lezen.

Maar effe in het kort voor de onwetende, die stage: het is de bedoeling dat je als student van de zeevaart school om je opleiding af te ronden 300 dagen op een zeeschip zit. Je krijgt een takenboek mee, en dat dien je in die 300 dagen af te werken.

Vandaar ook dit weblog, zodat alle thuisblijvers toch nog een beetje kunnen meekrijgen wat ik uitspook dat jaar op zee.

Ik ga mijn stage lopen bij Maersk line (het oude P&O Nedlloyd, maar dat mag je niet meer zeggen). Afgelopen vrijdag (lees 2 juni 2006) hebben we een info middag gehad van Maersk, onder het genot van een hapje en een drankje is alles met betrekking op de stage uitgelegd. En er is mede gedeeld op welk schip je wordt geplaatst tijdens je eerste reis van 5 maanden. Voor mij is dat de Maersk Sheerness geworden.

Maersk Sheerness

Lengte 335,0 m

Breedte 42,8 m

Diepgang 13,5 m

Capaciteit 8450 Twintig voet containers

Ledige gewicht 94,724 ton

Motor 12 cillinder Wartsila Sulzer 7 RT 96 c Diesel motor

Vermogen 84200 Pk

Dienstsnelheid 24,5 kn (45,4 km/h)

Dit schip vaart op een route die via de West Europese kust en de middellandse zee naar Azië voert, daar doe je een aantal havens aan en dan keer je weer terug richting Europa.

Het reischema:

Bremerhaven

Rotterdam

Felixstowe

Suez kanaal

Shekou

Hong Kong

Xiamen

Kaohsiung

Yantian

Hong Kong

Suez kanaal

Bremerhaven

Een trip is 50 dagen

Mijn reis zal starten op 21 augustus 2006, in Rotterdam mag ik aan boord stappen.

Nou ja, dit was het dan een beetje voor dit moment, als er meer te melden is dan zal ik dat zeker doen.

Nou ja, als je iets kwijt wilt, kun je geloof ik ergens hier ook berichten plaatsen.

Martijn