Het vijftiende reisverslag

Home sweet home

Zo, na een jaar feesten werken en varen is er een eind gekomen aan mijn stage.

Afgelopen donderdag 5 juli ben ik in Malaga (Spanje) van boord gegaan. Omdat we pas vrijdag ochtend moesten vliegen zijn we naar een hotel gegaan. Daar zijn we precies een half uurtje geweest, de tijd die nodig was om de koffers binnen te zetten en een hapje te eten. Toen zijn we het Spaanse nachtleven onveilig gaan maken. Dat is wel gelukt, ze hebben het daar nog steeds over ons denk ik.

Vrijdag ochtend veel te vroeg werden we opgehaald en naar het vliegveld gebracht. Vanwaar we via Londen naar huis zijn gevlogen. En om tien over acht ’s avonds kon ik dan naar bijna 5 maanden weer voet op Nederlandse bodem zetten. Nog even wachten op de koffers en toen in een streep door naar het vertrouwde Roosendaal.

Daar aangekomen kon ik me meteen in het feestgedruis storten.

Dat is dus wat ze noemen een warm welkom.

Nu mijn stage afgelopen is ben ik maritiem officier en kan ik gaan genieten van een “welverdiende” vakantie.

De komende jaren zullen jullie me wel weer wat vaker kunnen zien omdat ik voorlopig gezellig thuis blijf. Ik ga weer terug naar Rotterdam om mijn studie te vervolgen aan de hogeschool voor de zeevaart.

IK kan nu terug kijken op een jaar hard werken waarin ik veel nieuwe dingen heb gezien, ervaringen heb opgedaan en mensen heb leren kennen. Ofwel een jaar wat ik voor geen goud had willen missen. Daarom wil ik iedereen, aan boord maar zeker ook thuis bedanken voor alle support die ze me het afgelopen jaar hebben gegeven.

Het veertiende reisverslag

Weblog update 24-06-2007

Hoi hoi,

Rijst met stokjes

Vanmiddag kwamen we langs Minicoy eiland, een zogenaamd Bounty-eiland. Dus witte stranden, palmbomen en een diep blauwe zee van een graadje of 30. Helaas moeten wij op tijd is Suez zijn dus konden we het alleen vanaf een afstandje bekijken.
De afgelopen twee weken hebben we weer een aantal Chinese havens gezien. Als laatste was vorige week Hong-Kong aan de beurt. Hong-Kong op zondag middag, staat garant voor een mooi middagje weg.
Zodra we vast lagen kwam Seiko-Piet aan boord. Seiko-piet is een klein Chinees mannetje wat horloges verkoop en repareert. Hij zegt zelf dat hij al 43 jaar op onze schepen komt. En gezien z’n leeftijd kan dat best eens kloppen.
Het kwam goed uit dat hij even langs kwam, wat de week ervoor was mijn horloge ermee gestopt. Gelukkig bleek alleen het batterijtje op te zijn.
Terwijl mijn horloge in reparatie was had ik al snel een douche gepakt en was ik klaar om op stap te gaan.
Onze eerste doel was Tshim Sha Tsui (dat spreek je uit zoals je het schrijft geloof ik). Hier moest we wat inkopen doen. Met de metro,die bijna naast het schip stopt is alles in Hong-Kong goed te bereiken.
Nadat de boodschappen waren gedaan zijn we met de Star-Ferry naar Hong-Kong eiland gegaan. Deze Star-Ferry is nog steeds het zelfde bootje als waar de Engelse in hun koloniale tijd mee over werden gezet. Dit is duidelijk te zien, het bootje heeft twee dekken. Boven mochten vroeger de Engelse zitten en beneden was voor het Chinese werkvolk.
Na een tochtje van ongeveer 10 minuten stonden we aan de overkant. Omdat het dorstig weer was hebben we eerst maar eens een terrasje opgezocht om de inwendige mens wat te versterken.
Toen het tegen etenstijd liep zijn we naar Whan Chai gegaan. Dit is een beetje het uitgaanscentrum van Hong-Kong. Daar hebben we wat gegeten. Met stokjes ja, en dat blijft toch lastig rijst eten met stokjes.
Na het eten was het helaas al weer de hoogste tijd om richting de metro te gaan. Er moest ook nog gewerkt worden die nacht. De volgende ochtend zijn we vertrokken uit Hong-Kong.
Nu zijn we weer een week verder, en inmiddels zijn we via Singapore en de straat van Malaca op de Indische oceaan beland. En ja wat doe je dan in het weekend? Een beetje in het zonnetje aan het zwembad liggen.

Groetjes, Martijn

Het dertiende reisverslag

Pinguïns die niet kunnen vliegen.

Wist je dat er in de grote oceaan pinguïns leven? Nee, ik ook niet, maar toch heb ik ze gezien afgelopen week.

Vanuit de States zijn we via de noordelijke grote oceaan naar het westen gevaren. Halverwege kom je dan lang een groep eilanden. Rond deze eilanden leven een soort van pinguïns in het water. Het zijn hele vreemde beesten, ze drijven met groepen van misschien wel honderd beesten in het water. En als wij er dan aankomen zien ze op het laatste moment het gevaar en besluiten ze weg te vliegen. Na een aantal pogingen om op te stijgen komen ze er achter dat ze helemaal niet kunnen vliegen en duiken ze maar onder water. Zoals ik al zij, hele vreemde beesten. Maargoed, genoeg biologie les voor dit moment.

Vanuit de barre kou in die noordelijke streken zijn we via deTsugaru-Kaikyo passage bij Japan naar de Gele zee gevaren. En daar was de Chinese vissersvloot weer van de partij, en dan moet je goed opletten. Die vissers die kijken namelijk echt nergens na. Ze zitten namelijk allemaal achter het zelfde visje aan en doen er echt alles voor om dat ene visje te pakken te krijgen. Zelfs als dat betekend dat ze ineens op een paar meter voor je over moeten steken. En dat kan best effe schrikken zijn als je met 24 knopen komt aanstormen.

Verder hebben we deze week de maandelijkse brandoefening afgewerkt.

Deze keer stond er een container aan dek in brand. Naast de brandende container stond een andere container vol met Chinees vuurwerk, ofwel paniek al om. Ik was ingedeeld in een van de brandploegen. Omdat het vuur een heftige rookontwikkeling veroorzaakte moesten we eerst ingepakt worden. Hitte bestendig pak aan, zuurstoffles om, brandslang mee en gaan. Door deze snelle actie was het vuur op tijd onder controle en hebben we kunnen voorkomen dat het oversloeg naar het vuurwerk.

Ofwel oefening geslaagd.

Martijn

Het twaalfde reisverslag

Weblog update 31-05-2007

Over zuigers en voeringen

Zo, dat is al weer een tijdje geleden dat ik jullie een berichte heb gestuurd. Tja sorry, druk, druk, druk, hé.

In mijn vorige berichtje schreef ik dat we onderweg waren vanuit Japan naar de States. Ondertussen zijn we al weer op weg naar China en hebben we de Amerika achter ons gelaten. Zo zit je in de oost enzo in de west, in een weekje tijd vaar je de halve wereld over.

Dit was voorlopig ook het laatste bezoekje van de Nedlloyd Barentsz aan Amerika. Gister kwam er een bericht binnen dat we van dienst gaan veranderen, vanuit China gaan we niet terug naar de States, maar zetten we koers richting het zuiden. Via Shanghai, Hong-Kong en het Suez kanaal gaan we weer terug naar Europa.

De afgelopen week hebben we doorgebracht in de Amerikaanse havens.

Zondagavond kwamen we aan in Los Angeles.

Helaas stonden er deze keer geen wilde stapplannen op het programma, we moesten namelijk een grote reparatie uitvoeren aan de hoofdmotor. De zuiger en de voering van cilinder 10 moesten getrokken worden.

Dat wil zeggen dat het cilinder deksel (de bovenkant van de motor)losgemaakt moet worden, voordat dat kan moeten wel eerst alle leidingen worden verwijdert die over de kop lopen. Als de kop er af is dan kan via de opening die daar ontstaan is de zuiger inclusief de zuigerstang uit de motor worden getakeld. Als de zuiger naast de motor staat kan de cilindervoering worden losgemaakt en uit de motor worden getrokken, deze voering moet als hij uit de motor is gehaald worden opgemeten om te kijken of hij niet is versleten. Als hij schoongemaakt is kan hij dan weer terug de motor in. Ondertussen staat er een reserve zuiger klaar die ook terug geplaatst kan worden. Als dit alles weer op z’n plek zit dan kan het deksel weer worden terug geplaatst en kan de motor weer draaien, als het goed is.

Dit klinkt allemaal betrekkelijk simpel, maar als je bedenkt dat een zuiger een diameter heeft van 1 meter en een hoogte van bijna 5 meter, en dat een voering 9000 Kg weegt dan kun je snappen dat we toch twee volle dagen bezig zijn geweest met deze operatie. Gelukkig was er maandag avond nog wel tijd over om met z’n alle wat te gaan drinken. Omdat het memorial day (soort 4 mei) was in Amerika werd er niet gewerkt in de haven en was iedereen vrij.

Dus met z’n alle in de huur auto en richting het centrum. Daar aangekomen was het even zoeken naar een kroegje waar we naar binnenmochten. Uiteindelijk kwamen we in een discotheek terecht. En nu weet ik ook dat die MTV clips van 50 cent enz niet verzonnen zijn.

Die Amerikanen doen echt zo raar als ze gaan stappen.

Dinsdag middag was de grote test, of we ons werk aan de motor goed hadden gedaan. Gelukkig starten hij in een keer en konden we koers zetten richting San Francisco. Woensdag middag voeren we onder de Golden Gate bridge door en tegen de avond lagen we vast. Helaas was er onderweg van LA naar San Francisco toch nog een leiding gaan lekken die niet goed was terug gezet. Dit moest nog even worden gefikst.

Vanochtend om 4 uur waren ze klaar met laden en konden we losgooien en richting China vertrekken.

Martijn

Het elfde reisverslag

Een weekje Azië

Zo, dat was weer een kustreis. Vanochtend om half vier zijn we vertrokken uit Yokohama en hebben we koers gezet richting de States.De afgelopen twee weken hebben we 7 haven in drie verschillende landen aangedaan. We begonnen in Dalian (China). Vanuit Dalian zijn we verder de Gele zee (nee, dat water is niet geel, hooguit bruinvan de zooi die erin drijft) op gevaren tot aan Xingang. Xingang is een voorstad van Peking.
In Xingang zijn we naar een soort boulevard geweest waar de lokale Chinees z’n vrije tijd doorbrengt, er stonden wat kermis attracties, je kon er een rondvaart maken en er was een park met allemaal standbeelden van Chinese keizers.
Na Xingang was Qingdao aan de beurt, dit was zaterdag avond, dus dat vroeg om een avondje stappen. Nadat we de taxichauffeur met handenen voeten duidelijk hadden gemaakt waar we naartoe wilde, een plek om een drankje te drinken, konden we op pad. De taxichauffeur bracht ons naar een soort marktpleintje waar allemaal terrasjes en eetstalletjes stonden, en een hoop Chinezen. En die keken hun ogen uit, die zagen volgens mij voor het eerst mensen zonder een gelehuidskleur en spleetoogjes. Gelukkig kwamen we een meisje tegen wat Engels studeerde, die heeft de rest van de avond als tolk geopereerd. En, je kunt zeggen wat je wilt van die Chinezen, maar ze zijn wel gastvrij. Want toen wij daar op dat terrasje zaten kwam de een naar de andere schaal met lekkere hapjes voorbij. Die ons werden aangeboden door de lokale bewoners. En zo werd het een gezellige avond en toen we terug aan boord kwamen kon ik meteen door naar de brug om die klaar te maken voor vertrek.
En zo lieten we China achter ons zetten we koers richting Zuid-Korea. De eerste haven in Korea was Kwangyang. Daar konden we helaas niet weg omdat de hoofdmotor wat aandacht vroeg, en ja dat gaat nu eenmaal alleen als je in de haven ligt.
Dinsdag lagen we in Pusan, de tweede stad en de grootste haven vanKorea. Het was die middag erg lekker weer dus besloot ik er eens met de fiets op uit te trekken. Pusan ligt in een bergachtig gebied, zodra je de haven uitrijdt kun je de bergen in. Dus zo heb ik een tochtje door de bergen gemaakt. Ik ben over de berg gefietst waar Choe Chi-won, een oude Koreaanse keizer heeft gewoond, en volgens de legende zou zijn geest nog steeds op die berg rondspoken. Verder ben ik op de plek geweest waar in 1797 de Engelsen voor het eerst voet op Koreaanse bodem hebben gezet. Jaja, ik heb me verdiept in de lokale cultuur.
Vanuit Pusan zijn we overgestoken naar Japan, waar we twee havens aan de zuid kant hebben aangedaan.
Donderdag lagen we in Nagoya. En zoals het hoort op donderdag, avondstudenten stap avond zijn we nog even weg gegaan. Na even zoeken zijn we in en typische Japans barretje terecht gekomen. En daar viel meteen het grote verschil op tussen Japanners en Chinezen. Want voor je die bar in mocht moest je eerst je schoenen uit doen en kreeg je een vochtig doekje om je handen schoon te maken. Dat is toch wel een heel verschil met China waar het huisvuil gewoon in de goot word gegooid en de etensresten op de grond liggen.
Na Nagoya was Yokohama, een haven vlak naast Tokio als laatste aan de beurt. Daar zijn we vanochtend dus vertrokken. En ondertussen zitten we al weer midden op de oceaan.

Het tiende reisverslag

Weblog update 4 mei 2006

Schildpaden en dolfijnen

Afgelopen zaterdag heb ik kennis gemaakt met een nieuwe olympische sport, namelijk dekgolf. Men nemen: een dek, het liefst met wat obstakels, een aantal zeelui,sticks, teflon schijven en natuurlijk lekker weer. Dan kun je gaan dekgolven.De bedoeling van dekgolf is dat je met je stick jou schijf in een cirkel weet te slaan of schuiven. Als dit je is gelukt dan ga je door naar de volgende cirkel. De gene die als eerste al de cirkels is gepasseerd heeft gewonnen. Dat klinkt simpel, en euh…… dat is het ook. En als je dan zo’n beetje aan het golven bent op het voorschip zie je nog veel meer als alleen die schijven en cirkels. Zo kwamen we een familie dolfijnen tegen, die besloten een stukje met ons op te zwemmen. Wat een mooie beesten zijn dat. Die dolfijnen presteren het om ons schip wat toch bijna 50 km/h vaart bij te houden, en ondertussen ook nog allerlei gekke kunstjes uit te halen. Even later kwamen we nog een grote zeeschild pad tegen, die daar midden op de oceaan van het zonnetjes aan het genieten was. Zo zie je maar zelfs midden op de oceaan is meer te zien dan alleen water.

We hebben deze week ook de snelheidsmeter gecontroleerd, door middel van het gissen buiten boord. Met deze techniek waren ze in de zeiltijd al in staat om de snelheid van het schip te bepalen.

Bij gissen buiten boord, de naam zegt het al. Gooi je een drijvend voorwerp, in ons geval een leeg bierflesjes (alcohol vrij bierJ),over boord. Dan meet je de tijd die het flesje er over doet om van het voorschip naar het achterschip te drijven. Die tijd deel je dan door de lengte van het schip. Om de proef betrouwbaar te maken gooi je meerdere flesjes. En geloof het of niet, in het midden van de oceaan krijgen wij het voor elkaar om een schilpad te raken die daar toevallig zwom (misschien wel die van zaterdag).

En zo houden we ons zelf, ook tijdens zo’n lange oversteek toch nog lekker bezig. Maar gelukkig is het einde al weer in zicht. Morgen komen we aan bij Dalian (Noord China). Daar gaan we eerst nog vier dagen voor anker omdat we wat te vroeg zijn.

Dalian is het begin van de kustreis, die ons deze keer langs China, Zuid-Korea en Japan zal voeren.

Houdoe, en tot de volgende keer dan maar weer.

Martijn

Het negende reisverslag

Weblog update 26-04-2007


If you are going to San Francisco


Na Los Angeles hebben we koers gezet richting San Francisco, de stad van de hippies en flower power.
Vrijdag nacht kwamen we aan in San Francisco. Als je vanaf zee aan komt varen dan zie je San Francisco al van verre liggen, door de vele lichtjes. De stad San Francisco is gebouwd op een berg helling die uitkomt in zee. Vanaf het strand gaan er allemaal straatjes die berg op. Bij nacht is dat een heel mooi gezicht,al die verlichte straatjes de berg helling op.
Om in de haven te komen moet je eerst onder de Golden Gate brug door, dit is een hele grote brug die de twee delen van de stad met elkaar verbind. Ook deze brug is ’s nachts helemaal verlicht.
Zaterdag ochtend moest er ondanks dat we voor de kant lagen nog even gewerkt worden, er moest een brandstof pomp worden na gekeken, zodat hij goed draait als we de oceaan oversteek op gaan.
Om een uurtje of drie waren we klaar met dit klusje. Dus konden we de wal op. Bij de haven werden we opgehaald door een taxi die ons naar de stad bracht. Eerst zijn we naar de Fisherman’s wharf gegaan. Dit is de oude haven waar vroeger de stoomschepen aankwamen en vertrokken. Vanuit hier had je ook een mooi uitzicht op Alcatras, de gevangenis in die op een eilandje in de baai van SanFrancisco ligt.
De Fisherman’s wharf kun je een beetje vergelijken met de pier van Schevening, dus hele bosjes met gezellige families die een dagje uit zijn. Allemaal uitgerust met een hamburger, hotdog of een grote beker cola. Nadat we uitgewandeld waren zijn we een drankjes gaan drinken in een kroegje. Want van al dat rond wandelen krijg je toch wel een droge keel.
Toen we weer aangesterkt waren konden we de toer voortzetten, richting downtown San Francisco. En dan kan de flower power in Nederland al wel voorbij zijn. Maar in San Francisco lopen toch nog genoeg verlopen hippies rond, die geloven in love en peace.
Aangekomen in downtown zijn we maar eens een hapje gaan eten in een Engelse pub. Na het eten was het tijd om een taxi op te zoeken die ons weer bij het schip zou gaan afleveren.


En ondertussen zitten we weer op de grote plas richting China.


Martijn

Op verzoek van Martijn staat hier nog eens het doel van deze weblog.

Hier is ie dan, mijn eigen weblog, eens kijken of we er wat van kunnen gaan maken. Het is de bedoeling dat jullie hier straks alle belevenissen van voor, tijdens en na mijn stage kunnen gaan lezen.

Maar effe in het kort voor de onwetende, die stage: het is de bedoeling dat je als student van de zeevaart school om je opleiding af te ronden 300 dagen op een zeeschip zit. Je krijgt een takenboek mee, en dat dien je in die 300 dagen af te werken.
Vandaar ook dit weblog, zodat alle thuisblijvers toch nog een beetje kunnen meekrijgen wat ik uitspook dat jaar op zee.
Ik ga mijn stage lopen bij Maersk line (het oude P&O Nedlloyd, maar dat mag je niet meer zeggen).